Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2013/27706 K.2014/852

Kasten yaralama suçundan sanık A.. T..'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/1, 86/2, 86/3-e (iki kez), 87/1-d-son, 29 (iki kez), 62. (iki kez) maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün ve 3 ay 22 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına, cezalarının aynı Kanun'un 58/7. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair Kayseri 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/09/2012 tarihli ve 2011/67 Esas, 2012/1030 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 05.09.2013 tarih ve 2013/14021- 55185 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 16.09.2013 tarih ve 2013/300776 sayılı tebliğnamesiyle Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

1) 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun, "Fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişilerin işlediği suçlar dolayısıyla tekerrür hükümleri uygulanmaz" şeklindeki 58/5. maddesi ile ister tekerrüre esas alınacak, isterse tekerrür uygulaması yapılacak hükme konu suçun, fail tarafından onsekiz yaşından önce işlenmiş olması hâlinde, artık tekerrür hükümleri uygulanamayacağına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/06/2009 tarihli ve 2008/2-234 Esas, 2009/169 Karar sayılı ilâmı birlikte değerlendirildiğinde, dosya arasında bulunan sabıka kaydına göre onsekiz yaşını tamamladıktan sonra işlediği tekerrüre esas bir mahkûmiyeti bulunmayan sanığın cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesinde,

2) Sanık hakkında tatbik edilen 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 86/1, 86/3-e, 87/1-d ve 87/1-son maddelerinde öngörülen ceza miktarının alt sınırının 5 yıl hapis olması karşısında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 196/2. maddesine aykırı olacak şekilde sanığın mahal mahkemesince savunmasının alınması gerektiği halde talimat mahkemesince savunmasının aldırılmasında isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü: