KÜNYE
3. Ceza Dairesi 2014/3897 E., 2014/6396 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Şubat 2014
- Mahkemesi
- Çankırı Sulh Ceza Mahkemesi
- Esas No
- 2014/3897
- Karar No
- 2014/6396
- Tebliğname No
- 2013/406346- Kanun Yararına Bozma
Karar Metni
303 kelime·2 dk okuma
Kasten yaralama suçlarından sanık M..
E..'ün, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2-3-a (iki kez), 62/1 (iki kez) ve 52/2. (iki kez) maddeleri gereğince 3.000,00 Türk Lirası (iki kez) adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'un 231/5. maddesi gereğince hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına dair, Çankırı Sulh Ceza Mahkemesinin 06/06/2008 tarihli ve 2008/261 esas, 2008/466 sayılı kararını müteakip sanığın 5 yıllık denetim süresi içerisinde suç işlemediğinden bahisle 5271 sayılı Kanun'un 231/10. maddesi gereğince açıklanması geri bırakılan hükümlerin ortadan kaldırılarak davaların düşmesine dair,
aynı Mahkemenin 05/07/2013 tarihli ve 2008/261 esas, 2008/466 sayılı ek kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 20.12.2013 tarih ve 2013/19403 – 78186 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 03.01.2014 tarih ve 2013/406346 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.
Mezkur ihbarnamede;
Dosya kapsamına göre, sanık hakkındaki Çankırı Sulh Ceza Mahkemesinin 06/06/2008 tarihli ve 2008/261 esas, 2008/466 sayılı kararının 16/06/2008 tarihinde kesinleşmesini müteakip 5 yıllık denetim süresi zarfında Çankırı Sulh Ceza Mahkemesinin 04/03/2013 tarihli ve 2012/910 esas, 2013/147 sayılı kararına konu eşe karşı kasten yaralama suçunu 05/12/2012 tarihinde işlediğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkındaki açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen hükümlerin açıklanmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde düşürülmesine karar verilmesinde; isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309.maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Yargıtay 3. Ceza Dairesi, E. 2014/3897, K. 2014/6396, 19 Şubat 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama