Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2014/8613 K.2014/9292

Basit yaralama suçundan sanık A..

Ç..’ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 86/3-e ve 29. maddeleri uyarınca 4 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, anılan Kanun’un 58/6. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, cezasının aynı Kanun'un 50/1-f maddesi gereğince 2 ay 7 gün süreyle kamu hizmetinde çalıştırılması seçenek yaptırımına çevrilmesine dair Ankara 7. Sulh Ceza Mahkemesinin 15/03/2010 tarihli ve 2009/764 Esas, 2010/154 sayılı Kararını müteakip, sanığın denetimli serbestlik tedbirine uymadığından bahisle, sanık A..

Ç..’ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 86/3-e ve 29. maddeleri uyarınca 4 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, anılan Kanun’un 58/6. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin aynı Mahkemenin 21/09/2010 tarihli ve 2009/764 Esas, 2010/154 sayılı ek Kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 02.01.2014 tarih ve 2013/77-173 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 14.01.2014 tarih ve 2014/ 13110 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Sanığın tekerrüre esas alınan Ankara 10. Sulh Ceza Mahkemesinin 19/06/2007 tarihli ve 2007/237 Esas, 2007/604 sayılı Kararına konu 140,00 yeni Türk Lirası adli para cezasının, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 305/1-son maddesi uyarınca kesin olması karşısında, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde; isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü: