Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2015/23149 K.2016/3789

Gereği görüşülüp düşünüldü;

18.02.2013 tarihli duruşmada sanık hakkında şikayetçi olan ancak katılmasına karar verilmeyen müşteki sanık ... vekilinin süresinde temyiz dilekçesi vererek kararı temyiz etmesi karşısında, 5271 sayılı CMK'nin 260/1. maddesi uyarınca hükmü temyize hakkı bulunduğundan, CMK'nin 237/2. maddesi uyarınca müştekinin katılan, vekilinin de katılan vekili olarak davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Katılan Sanık müdafiinin temyiz isteminin sanık hakkında hakaret suçundan verilen beraat kararı ile katılan sanık hakkında kasten yarlama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1) Sanık ... hakkında hakaret suçundan verilen beraat hükmünün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2) Katılan sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Mağdur ...'nın yaralanmasına ilişkin Adli Tıp Kurumu Hatay Şube Müdürlüğünce düzenlenen 11/11/2013 tarihli raporda, yüzde sabit iz yönünden olay tarihinden 6(altı) ay sonra tekrar muayene gerektiği bildirildiği halde, mahkemece bu hususta Adli Tıp Kurumu'ndan rapor aldırılmadan vasıf yönünden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,