Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2015/29488 K.2016/8287

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık ... müdafiinin, 11.06.2015 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık hakkında tayin olunan cezanın, karar tarihindeki miktar ve türü itibariyle hükmün, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanuna eklenen geçici 2. madde uyarınca kesin nitelikte olup temyizinin mümkün olmadığı, bu nedenle temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararda usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığından sanık müdafiinin bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddine ve redde ilişkin ek kararın istem gibi ONANMASINA,

2) Katılan ... vekilinin, sanık ... hakkında katılan ...'yi basit kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Katılan hakkında, ...İlçe Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen 18.06.2014 tarihli raporda, katılanın yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olduğu bildirilmiş ise de, katılanın aynı hastane tarafından düzenlenen 27.05.2014 tarihli geçici raporu ile tespit edilen yaralanma bulguları gözetildiğinde 18.06.2014 tarihli raporun hükme esas alınacak yeterlilikte olmadığı, bu nedenle katılanın mevcut raporlarının Adli Tıp Kurumu Şube Müdürlüğüne gönderilip, yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olup olmadığı hususunda rapor aldırılarak sonucuna göre suç vasfının tayini ve sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirtilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,