Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2017/13356 K.2018/7146

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Oluşa ve dosya kapsamına göre, sanık ile mağdurun karşılıklı küfürleşip birbirlerini yaraladıkları olayda, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediği ve mağdur hakkında kasten yaralama suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş olması hususları da gözetilerek, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarihli Esas 2002/4-238-2002/367 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, bu durumun sanık lehine 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesindeki haksız tahrik hükümlerinin asgari (1/4) oranda uygulanması gerektirdiğinin gözetilmemesi,

2)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,