Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2017/14873 K.2018/10083

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ...’nın üzerine atılı “hakaret suçunu”, 5271 sayılı CMK’nin 253/1-b-1 maddesine göre uzlaşmaya tabi olmayan “kasten yaralama” suçu ile birlikte işlemesi karşısında, CMK’nin 253/3-2. cümlesi gereği uzlaşma hükümlerine tabi olmayacağı anlaşıldığından tebliğnamenin A(2) numaralı görüşüne iştirak edilmemiştir.

Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan TCK’nin 86/2, 86/3-a maddelerinin tatbiki ile doğrudan verilen adli para cezasının temyizine ilişkin olarak mahkemece 15/04/2015 tarihli ek karar ile “Hükmolunan adli para cezalarının tür ve miktarı, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğundan temyiz isteminin reddine” karar verildiği, söz konusu ek kararın sanığa 01/05/2015 tarihinde usulüne uygun tebliğ edildiği, sanığın ek karara yönelik temyiz talebinin bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu karar inceleme dışı bırakılmıştır.

1) Sanık ... hakkında “kasten yaralama” suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin, TCK'nin 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete’de yayımlanan 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı infaz aşamasında gözetilebileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan sanıkların temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında “hakaret” suçundan kurulan “beraat” hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık ...’ın “o anki sinirle ağabeyime küfür etmiş olabilirim.” şeklindeki savunması ile tevil yollu ikrarı ve katılan ...’nin aşamalarda değişmeyen istikrarlı beyanları karşısında, sanığın eyleminin TCK’nin 125/3-c maddesi kapsamında kalıp kalmadığı da tartışılarak mahkumiyeti yerine; “taraflar arasındaki yoğun husumetten dolayı mağdurun iftira atma ihtimalinin bulunması ve sanığın suçlamayı kabul etmemesi” şeklinde yerinde olmayan gerekçe ile beraatine karar verilmesi,