Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2017/17584 K.2018/7435

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanunun 20/2. maddesi uyarınca, sanık hakkında mağdur eşi ve mağdur kızlarını kasten yaralama suçlarından açılan kamu davasına katılma ve hükmü temyiz etme hakkı bulunan Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığının yokluğunda verilen hükmün tebliği üzerine, vekilinin temyiz dilekçesiyle sanığın cezalandırılmasını isteyerek katılma iradesini ortaya koyduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK'nin 237/2. maddesi uyarınca Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığının kamu davasına katılan olarak kabulüne karar verilerek yapılan incelemede,

1) Sanık hakkında mağdurlar ... ve ...’ya yönelik kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik mağdurlar vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

15 yaşından küçük mağdurların velisi olan anneleri ...’in 16/04/2014 tarihli duruşmada sanıktan şikayetçi olmadığını ve davaya katılmak istemediğini beyan etmesi karşısında, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.05.2014 tarih 2013/287 Esas ve 2014/273 sayılı emsal kararına göre; 12-15 yaş grubundaki kişiler ile ilgili olarak mağdurun velisi ile mağdurlara 5271 sayılı CMK'nin 234/2. maddesi uyarınca görevlendirilen vekilin iradelerinin çelişmesi halinde, mağdurların kanuni temsilcisinin iradesine üstünlük tanınması gerektiğinden, mağdurlar vekilinin temyiz hakkı bulunmaması nedeniyle temyiz istemlerinin 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme aykırı REDDİNE,

2) Sanık hakkında mağdur ...’i kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafii ile katılan ... Politikalar Bakanlığı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

3) Sanık hakkında mağdurlar ... ve ...’ya yönelik kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik müşteki Aile ve Soysal Politikalar Bakanlığı vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

a) Mağdurlar hakkında Mersin Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığının 07/04/2014 tarihli raporlarında; mağdurların “Duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması veya yitirilmesi niteliğinde bir yaralanmasının olup olmadığının belirlenebilmesi açısından çocuğun Çocuk Psikiyatri tarafından değerlendirilmesinde Denver Gelişim Tarama Testinin hemen ve 3 ay sonra tekrarlanarak yapılması,

sosyal hizmet uzmanı tarafından sosyal inceleme raporu, babanın erişkin psikiyatri uzmanı tarafından muayene edilerek sonucunun, mahkeme dosyanın teminen ebeveynle birlikte tekrar değerlendirilmek üzere Mersin Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Adli Tıp Anabilim Dalı’na gönderilmesi gerektiği” bildirilmesine rağmen, mağdurların yaralanmalarının duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olup olmadığı açısından rapor aldırılmadığı görüldüğünden, mağdurlara ait tüm tedavi evrakları, geçici ve kati raporlar ile varsa grafilerinin temin edilip,

Mersin Üniversitesi Hastanesince belirtilen hususlar da yerine getirilerek. mağdurların yaralanmalarının niteliği hakkında duraksamaya yer vermeyecek nitelikte kesin raporlarının aldırılmasından sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve tespiti gerektiği düşünülmeden, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre,

b) Beden ve ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda olan mağdur küçük çocuklarını basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte yaralayan sanığın, TCK’nin 86/2. maddesi uyarınca temel cezaları belirlenirken, TCK’nin 61. maddesi ve TCK’nin 3. maddesinde belirtilen orantılılık ilkesi gereğince alt sınırdan uzaklaşılması gerektiği halde asgari hadden ceza verilmesi suretiyle sanığa eksik ceza tayini,