Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2017/5117 K.2018/3304

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Müşteki ... vekilinin müşteki sıfatıyla sanıklar hakkında verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Her ne kadar kovuşturma aşamasında 04/02/2014 tarihli duruşmada müşteki ....'nin şikayetçi olup davaya katılmak istediğini beyan etmesi üzerine davaya katılmasına dair karar verilmiş ise de, 09/07/2013 tarihli ilk duruşmada ...'nin şikayetçi olmasına rağmen davaya katılmak istemediğini beyan etmesi karşısında müşteki ...'nin katılma hakkının olmadığı, mahkemece verilen katılma kararın hükümsüz bulunduğu, bu nedenle katılan sıfatını alamayan müştekinin temyiz hakkı bulunmadığından, müşteki vekilinin temyiz talebinin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2) Sanıklar ... hakkında hakaret, sanıklar ..., ... ve ... haklarında kasten yaralama suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanıklar hakkında tayin edilen adli para cezalarının tür ve miktarı itibariyle verilen hükümlerin, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanuna eklenen geçici 2. madde gereğince kesin nitelikte olup temyizleri mümkün olmadığından, sanıklar.... ve .... ile sanık ... müdafiinin temyiz isteklerinin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

3) Sanık ... hakkında kasten yaralama ve sanık ... hakkında hakaret suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34 ve 35 inci maddeleriyle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 253 ve 254 üncü maddelerinde yapılan değişiklik çerçevesinde, 6763 sayılı Kanun ile yapılan düzenlemenin yürürlüğe girdiği tarihten önce usulüne uygun olarak yapılan uzlaşma tekliflerinin geçerli olduğu ve bu nedenle uzlaşma teklifi yapılmış ve kabul edilmemiş olan dosyalarda yeniden uzlaşma teklifi yapılmasına gerek bulunmadığı cihetle,

somut olayda sanık ... için 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2. maddesi, sanık ... için ise TCK’nin 125/1-4. maddesi kapsamında kalan eylemlerin kanun değişikliği öncesinde de uzlaştırma kapsamında bulunduğu ve müşteki sanık ...’nin kovuşturma safhasında uzlaşmak istemediğini bildirmesi karşısında, tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Sanık ... hakkında müştekiler ... ile ...’e yönelik hakaret suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerinde, TCK'nin 125/1. maddesinde belirtilen seçenek cezalardan hapis cezasına karar verilen sanık hakkında TCK'nin 50/2. maddesine aykırı olarak hapis cezalarının adli para cezasına çevrilmesine karar verilmesi, aleyhe temyiz olmadığından, bozma sebebi yapılmamıştır.

Sanık ... hakkında müşteki ...’ı kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmünde, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık ... ile sanık ... müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin isteme aykırı ONANMASINA,

4) Sanık ... hakkında müşteki ...’ı kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelemesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Aydın Adli Tıp Şube Müdürlüğü’nün 25/02/2014 tarihli raporunda, müşteki ...’nin yüzünde sabit ize neden olup, orta (2) derecede kemik kırığı oluşacak nitelikte yaralandığının belirtilmesi karşısında, birden fazla nitelikli hal ihlal ederek müştekinin yaralanmasına neden olan sanığın temel cezasının TCK’nin 86/1. maddesi uyarınca alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesinden sonra, TCK’nin 44. maddesi uyarınca müştekinin yüzünde sabit oluşması nedeniyle en ağır cezayı gerektiren TCK’nin 87/1-c, son maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde TCK’nin 86/1 ve 87/3. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini,

b) Sanığın, babası müşteki sanık ... ile müşteki sanık ... arasında çıkan tartışmada babası ...’ın ... tarafından yaralandığını ve hastaneye gittiğini öğrenmesi üzerine ... ile buluştukları sırada kendisine hakaret etmesi nedeniyle ...’yi yaraladığı olayda, 5237 sayılı TCK’nin 3. maddesinde belirtilen orantılılık ilkesi gereğince sanık hakkında TCK'nin 29. maddesi uyarınca haksız tahrik hükmünün (1/2) oranında uygulanması yerine, azami oran olan (3/4) oranında uygulanması suretiyle sanığa eksik ceza tayin edilmesi,

c) Sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanırken, 5275 sayılı Kanunun 108/2. ve 5237 sayılı TCK'nin 58/7. maddeleri dikkate alınarak, tekerrüre esas mahkûmiyetlerden en ağır cezayı içeren Antalya 12. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 29/05/2009 tarihinde kesinleşmiş, 21/05/2009 tarih ve 2009/523 Esas – 2009/506 Karar sayılı 5237 sayılı TCK'nin 155/2, 43/1, 62 ve 51/1. maddeleri uyarınca 1 yıl denetim süresi belirlenerek ertelenen 1 yıl 15 gün hapis cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, Antalya 13. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 01/10/2012 tarihinde yerine getirilmiş, 05/04/2012 tarihinde kesinleşmiş,

13/12/2011 tarih ve 2011/521 Esas – 2011/666 Karar sayılı 5237 sayılı TCK'nin 141/1, 143, 168/2, 62, 50/1-a ve 52/4. maddeleri uyarınca hükmolunan 4660 -TL adli para cezasının tekerrüre esas alınması,

d) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,