Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2017/8250 K.2018/2669

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü.

1) Sanık hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2) Sanık hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Sanığın, mağdur ...'ı kasten yaralama eylemi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi uyarınca verilen temel cezasının, TCK'nin 6/1-f maddesi uyarınca silahtan sayılan bıçakla yaralaması nedeniyle artırım yapılan paragrafında uygulama maddesinin TCK'nin 86/3-e maddesi yerine TCK'nin 87/3-e maddesi olarak gösterilmesi suretiyle maddi hata yapılması,

b) .... Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nün 16/09/2013 tarihli adli rapor içeriğine göre mağdur ...'ın toraksa nafiz ve pnömotoraksa neden olan bel ve sırtta iki adet kesici delici alet yaralanması nedeniyle hayati tehlike geçirdiğinin belirtilmesine ve bu nedenle sanığın TCK'nin 86/1, 86/3-e ve 87/1-d,son maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken, mağdurun basit tıbbi müdahale ile giderilemez nitelikte yaralandığından bahisle TCK'nin 86/1 ve 86/3-e maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle sanığa eksik ceza tayini,

c) Mağdurun kız arkadaşı .... ile yemek yedikten sonra kaybolan parası ile ilgili görüşmek üzere ...'nin yanına gittiğinde olay yerine gelen mağdur ile aralarında başlayan tartışmanın kavgaya dönüştüğü ve sanığın da basit tıbbi müdahale ile giderilemez nitelikte yaralandığı karşılıklı kavga şeklinde gelişen olayda, ilk haksız hareketin hangi taraftan geldiği hususunda taraflar arasında farklı beyanlar bulunduğu,

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas 367 Karar sayılı kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Dairemizin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında da kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde şüpheli kalan bu halin sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasını gerektirdiği halde, cezasında haksız tahrik nedeniyle indirim yapılmaması suretiyle sanığa fazla ceza tayini,

d) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,