Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2017/8318 K.2018/3237

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü; Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanığın aşamalarda alınan beyanlarında, geçimsizlik sebebiyle eşini terk eden kayınvalidesini evine kabul ettiği için, kayınpederi olan mağdurla ihtilafa düştüğünü, olay tarihinden önce kendisini cep telefonundan arayan mağdurun sinkaflı sözlerle hakaretlerde bulunduğunu, olay günü ise benzin istasyonuna giderken mağdurun yönlendirmesi ile önünü kesen ve kimliği tespit edilemeyen üç kişinin kendisini darp ettiğini, bu kişilerin mağdurun ikametinin bulunduğu sokaktan geçerken tekrardan kendisine saldırdıklarını beyan ettiği ve savunmasının 25 Aralık Devlet Hastanesinin 22.06.2014 tarihli raporu ile doğrulandığı halde,

sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerekirken; nezarethane çıkışı amacıyla şiddete maruz kalıp kalmadığı hususunda rutin olarak düzenlenen rapora dayanılarak yazılı gerekçeyle uygulanmamasına karar verilerek sanık hakkında fazla ceza tayini,

2) Düzenlenen iddianamede, suçta kullanılmadığı anlaşıldığı için sahibine iadesine karar verilmesi talep edilen adli emanetteki sopanın müsaderesine karar verilmesi,

3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,