Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2018/12481 K.2019/8004

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanıklar ... ve ...'ın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıkların yüzüne karşı tefhim edilen hükümleri 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra, 29.09.2015 tarihinde temyiz etmeleri nedeniyle, temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

2) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hükmolunan adli para cezalarının tür ve miktarı, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesiyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğundan, sanık müdafiinin temyiz isteminin 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

3) Sanıklar ..., ve ... hakkında katılan ...'e karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Katılan hakkında düzenlenen Ankara Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 02.09.2014 tarihli adli raporunda, sağ zygomatik arkta parçalı fraktür saptandığının bildirilmesine göre, katılana ait tüm tıbbi evrakın ve raporların temini ile birlikte katılanın Adli Tıp Kurumuna sevki sağlanarak 5327 sayılı TCK'nin 86. ve 87. maddelerinde belirtilen ölçütlere uygun olarak mevcut yaralanmanın yüzde sabit iz niteliğinde olup olmadığı hususunda rapor aldırılıp, sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Tarafsız görgü tanığı bulunmayan olaya ilişkin olarak alınan adli raporlarda karşılıklı yaralanma bulgularına yer verilmiş olması, tarafların olayın başlangıcına ilişkin anlatımlarında farklılık bulunması karşısında, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4 - 238 Esas ve 367 Karar sayılı kararı ve bu kararla uyumlu ceza dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin hangi taraftan kaynaklandığının şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediği durumlarda, sanıklar lehine TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

c) Adli sicil kaydı olmayan sanıklar Çetin ve ... hakkında, sabıka kaydı göz önüne alınarak yeniden suç işlemeyeceği hususunda mahkemeye olumsuz kanaat geldiğinden CMK'nin 231 maddesinin uygulamasına yer olmadığı şeklinde yerinde olmayan gerekçeyle hüküm kurulması,

d) Adli sicil kaydında tekerrüre esas ilamı olan sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nin 58. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

e) Sanık ...'ın adli sicil kaydında gözüken ve tekerrüre esas olan Ankara 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.11.2010 tarih, 2010/353 Esas, 2010/875 Karar sayılı ilamı ile kasıtlı suçtan 1 yıl 13 ay hapis cezası verildiği, hakkında daha önce kasıtlı suçtan hükmedilmiş 3 aydan fazla hapis cezası bulunması nedeniyle sanık ... hakkında erteleme hükümlerinin uygulanamayacağı anlaşılmakla, ilgili ilamın 5237 sayılı TCK’nin 51/1-a maddesi gereğince ertelemeye engel olduğu gözetilmeden, sanık hakkında hükmedilen cezanın ertelenmesine karar verilmesi,

f) Gerekçeli karar başlığında suç tarihi olan 23.08.2014 yerine 26.08.2014 yazılması,

g) Uzun süreli hapis cezası ertelenen ve kasıtlı suçtan mahkum edilen sanıkların, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilerek, 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,