Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2018/3527 K.2018/17597

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesinde yer alan “Süresi içinde usul işlemi yapılsaydı, esasa hangi mahkeme hükmedecek idiyse, eski hâle getirme dilekçesi hakkında da o mahkeme karar verir.” şeklindeki hüküm karşısında; sanığın temyiz süresine ilişkin eski hale getirme talebi konusunda karar verme yetkisi Yargıtay'a ait olup yerel mahkemenin söz konusu talebin reddine dair usule aykırı şekilde verilen 13/08/2015 tarihli ek kararı kaldırılarak yapılan incelemede,

Sanığın kusuru olmaksızın temyiz süresini geçirdiği anlaşıldığından, sanığın eski hale getirme isteğinin yerinde ve bu nedenle temyizin süresinde olduğu kabul edilmiştir.

1) Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-a-e, 87/1-c, 87/1-son maddeleri uyarınca cezasının 5 yıldan az olamayacağı anlaşıldığından, 5271 sayılı CMK'nin 196/2. maddesi gereğince istinabe suretiyle sorguya çekilemeyeceğinin gözetilmemesi,

2) Sanığın, mağdur eşini silahla yüzde sabit ize neden olacak şekilde kasten yaraladığı olayda: birden fazla nitelikli halin ihlali ile atılı suçu işleyen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi gereğince temel cezaya hükmedilirken sonuca etkili olacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3) Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi gereği hükmolunan “1 yıl 6 ay” hapis cezasından TCK’nin 86/3-a-e maddesi gereği (1/2) oranında artırım yapıldığında “1 yıl 15 ay” yerine “2 yıl 3 ay” hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

4) Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve E.2014/140 - K.2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,