Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2018/6937 K.2019/2647

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükümde, iddianamede talep edilmediği halde, 5271 sayılı CMK'nin 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı verilmeden, 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesinin sanık aleyhine uygulanmasına karar verilmesi suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2) Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama niteliğindeki "yüzde sabit iz" in basit tıbbi müdahale giderilmesinin mümkün bulunmadığı gözetilip, sanığa verilen temel cezanın 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi gereğince tayin olunması gerekirken TCK'nin 86/2. maddesinin esas alınması,

3) Oluşa ve tüm dosya içeriğine göre, mağdurun sanığa tokat attığı gözetilerek, sanık lehine TCK'nin 29. maddesi gereğince asgari oranda (1/4) indirim yapılması gerekirken yetersiz ve yerinde olmayan gerekçeyle en üst hadden (3/4) haksız tahrik indirimi uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

4) Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-c-son, 29 maddeleri gereğince belirlenen "1 yıl 3 ay hapis" cezasından TCK'nin 62. maddesine göre (1/6) oranında indirim yapılırken hesaplama hatası yapılarak "1 yıl 15 gün hapis" cezası yerine "1 yıl 10 gün hapis" cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini,

5) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,