Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2018/9189 K.2019/4503

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü:

Müşteki ...'i dışarıya çağırarak konuştuğu sırada, müştekinin arkasından gelen temyiz dışı sanık ...'in 5237 sayılı TCK'nin 6/1-f maddesi uyarınca silahtan sayılan bıçakla müştekiyi sol baldırından basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte yaralaması nedeniyle, sanığın kasten yaralama eylemini kolaylaştırmak suçu ile 09.02.2014 tarihli olay araştırma görgü tespit muhafaza altına alma yakalama ve teslim tutanağına göre,

adli emanetin 2014/85 sırasında kayıtlı bıçağı belinden çıkartarak görevlilere teslim eden sanık ...'ın kovuşturmadaki 12.02.2015 tarihli savunmasında da bıçağın kendisine ait olduğunu beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, 6136 sayılı Kanun'un 15/4. maddesinde belirtilen sırf saldırıda kullanılmak amacıyla bıçak taşıma suçunu da ayrıca işlediği ve bu nedenle sanığın her bir suçtan ayrı ayrı cezalandırılmasına ilişkin mahkeme kararında bir isabetsizlik görülmediğinden,

tebliğnamenin TCK'nin 44. maddesi uyarınca fikri içtima kuralı gereği, sanığa ayrıca 6136 sayılı Kanun'un 15/4. maddesi uyarınca ceza verilemeyeceğine ilişkin (2) numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Tekerrüre esas alınan Bafra 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.05.2014 tarih ve 2014/190 Esas – 2014/255 Karar sayılı ilamı ile verilen önceki mahkumiyet hükmünün yargılama konusu suç tarihinden sonra 08.09.2014 tarihinde kesinleşmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeksizin, sanık hakkında mükerrir oluşu göz önüne alınarak 5237 sayılı TCK'nin 86/2. ve 6136 sayılı Kanun'un 15/4. maddeleri uyarınca seçimlik cezalardan TCK’nin 58/3. maddesi uyarınca hapis cezası verilmesi ve tekerrür hükümlerinin uygulanması,

2) Sanık hakkında suç tarihinden önce hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları verildiği, adli sicil kaydına göre daha önceden işlenen suçlardan dolayı mahkumiyet hükmünün bulunmadığı, sanığın üç aydan fazla hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin mahkumiyet hükmünün kesinleşme tarihinden sonra yargılama konusu suçun işlendiği anlaşıldığından, kanunda belirtilen objektif ve subjektif koşulların gerçekleşip gerçekleşmediği ayrıca değerlendirilmeksizin, yanlış gerekçelerle TCK’nin 51. ve 5271 sayılı CMK’nin 231. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına dair karar verilmesi,

Kabule göre;

3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,