Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2019/10343 K.2019/18580

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık hakkında katılan ...'e yönelik basit yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelen sanık ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

a) Sanık hakkında eşi olan katılana karşı basit kasten yaralama suçu nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 86/2-3-a maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış mahkeme tarafından sanığın eyleminin eşi olan katılana karşı silahtan sayılan aletle basit yaralama olarak kabul edilmesine rağmen sadece 5237 sayılı TCK'nin 86/3-a maddesi ile hüküm kurulması suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişkiye neden olunması,

b) Sanığın yaralama eylemini silahtan sayılan alet ile eşine karşı gerçekleştirmesi kabulü karşısında; 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesine göre temel cezanın aynı olayda iki nitelikli halin (TCK'nin 86/3-a-e maddelerinin) birleşmesi nedeniyle TCK'nin 61. maddesindeki ölçütler ve TCK'nin 3. maddesindeki cezada orantılılık ilkesi dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi gerekirken, yazılı şekilde cezanın alt sınırdan belirlenmesi suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi,

c) Sanığın 5237 sayılı TCK'nin 86/2,3-e maddeleri uyarınca tayin edilen ''6 ay'' hapis cezasından 5237 sayılı TCK'nin 62. maddesi uyarınca (1/6) oranında indirim uygulanması sırasında "5 ay " hapis cezası yerine hesap hatası yapılarak "4 ay" hapis cezasına karar verilmesi suretiyle sanığa eksik ceza tayini,

d) Sanık hakkında kurulan hüküm bakımından sanığın sabıkalı olduğu gerekçesi ile TCK'nin 86/2. maddesindeki seçimlik cezalardan hapis cezasının tercih edildiği ve adli sicil kaydında tekerrüre esas olabilecek başka sabıkasının bulunmadığı da gözetildiğinde, sanık hakkında tekerrüre esas alınan 17.12.2010 tarih, Doğubeyazıt Sulh Ceza Mahkemesinin 2010/145 Esas - 2010/830 Karar sayılı ilamıyla sanığın 5237 sayılı

TCK'nin 106/1-1. cümlesi gereğince tehdit suçundan cezalandırılmasına karar verildiği ancak; 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesi gereğince uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenerek, sanık hakkında tekerrüre esas alınan suçun da uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakla; TCK'nin 2. ve 7. maddeleri de gözetilerek, sanık hakkında tekerrüre esas alınan hükme ilişkin uzlaştırma işlemi yapılıp yapılmadığı mahkemesinden sorularak, sonucuna göre TCK'nin 58/3. maddesi uyarınca zorunlu olarak TCK'nin 86/2. maddesindeki seçimlik cezalardan hapis cezasına hükmolunması gerekip gerekmediğinin ve TCK'nin 58. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

e) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2) Sanık hakkında mağdur ... İdiz'e yönelik basit yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelen sanığın temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

a) Sanık hakkında 18 aylık kızına karşı silahla basit yaralama suçu nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 86/2-3-a-b-e maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış mahkeme tarafından sanığın eyleminin olası kastla 18 aylık kendini savunamayacak durumda bulunan kızına karşı silahtan sayılan kül tablası ile basit yaralama olarak kabul edilmesine rağmen sadece 5237 sayılı TCK'nin 86/3-a maddesi ile hüküm kurulması suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişkiye neden olunması,

b) Sanığın yaralama eylemini olası kastla 18 aylık kendini savunamayacak durumda bulunan kızına karşı silahtan sayılan kül tablası ile gerçekleştirmesi kabulü karşısında; 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesine göre temel cezanın aynı olayda birden fazla nitelikli halin (TCK'nin 86/3-a-b-e maddelerinin) birleşmesi nedeniyle TCK'nin 61. maddesindeki ölçütler ve TCK'nin 3. maddesindeki cezada orantılılık ilkesi dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi gerekirken, yazılı şekilde cezanın alt sınırdan belirlenmesi suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi,

c) Sanık hakkında kurulan hüküm bakımından sanığın sabıkalı olduğu gerekçesi ile TCK'nin 86/2. maddesindeki seçimlik cezalardan hapis cezasının tercih edildiği ve adli sicil kaydında tekerrüre esas olabilecek başka sabıkasının bulunmadığı da gözetildiğinde, sanık hakkında tekerrüre esas alınan 17.12.2010 tarih, Doğubeyazıt Sulh Ceza Mahkemesinin 2010/145 Esas - 2010/830 Karar sayılı ilamıyla sanığın 5237 sayılı TCK'nin 106/1-1. cümlesi gereğince tehdit suçundan cezalandırılmasına karar verildiği ancak.

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesi gereğince uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenerek, sanık hakkında tekerrüre esas alınan suçun da uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakla.

TCK'nin 2. ve 7. maddeleri de gözetilerek, sanık hakkında tekerrüre esas alınan hükme ilişkin uzlaştırma işlemi yapılıp yapılmadığı mahkemesinden sorularak, sonucuna göre TCK'nin 58/3. maddesi uyarınca zorunlu olarak TCK'nin 86/2. maddesindeki seçimlik cezalardan hapis cezasına hükmolunması gerekip gerekmediğinin ve TCK'nin 58. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

d) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,