Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2019/13050 K.2019/14659

Kasten yaralama suçundan sanık ...'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 86/3-e ve 62/1. maddeleri uyarınca 150 gün karşılığı adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Afyonkarahisar 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.11.2016 tarihli ve 2016/393 Esas, 2016/616 Karar sayılı kararının 09.12.2016 tarihinde kesinleşmesini müteakip, deneme süresi içerisinde 05.04.2016 tarihinde işlediği kasıtlı suçtan mahkûm edildiğinin ihbar edilmesi üzerine,

sanık hakkındaki hükmün açıklanması suretiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 86/3-e, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 3.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Afyonkarahisar 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.01.2019 tarihli ve 2018/622 Esas, 2019/43 Karar sayılı kararı ile Afyonkarahisar 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.11.2016 tarihli ve 2016/393 Esas,

2016/616 Karar sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 14.05.2019 tarihli ve 2019/5669 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24.05.2019 tarihli ve 2019/55605 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.04.2018 tarihli ve 2014/15-487 esas, 2018/151 sayılı kararında belirtildiği üzere, temyiz ve istinaf kanun yollarından geçmeksizin kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların ülke sathında uygulama birliğine ulaşmak ve ciddi boyutlara ulaşan hukuka aykırılıkların toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi amacıyla olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma konusu yapılabileceği nazara alınarak yapılan incelemede, Dosya kapsamına göre, 1) Afyonkarahisar 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.11.2016 tarihli ve 2016/393 Esas, 2016/616 Karar sayılı kararı yönünden yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun "Adlî para cezası" başlıklı 52. maddesinin 1, 2 ve 3. fıkralarında yer alan, “Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.

(2) En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsî hâlleri göz önünde bulundurularak takdir edilir. (3) Kararda, adlî para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir." şeklindeki emredici hükmü karşısında, 150 gün karşılığı adlî para cezasının, para cezasına çevrilmemesinde,

2) Afyonkarahisar 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.01.2019 tarihli ve 2018/622 Esas, 2019/43 Karar sayılı kararı yönünden yapılan incelemede;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/11. maddesinde yer alan, “Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranması halinde, mahkeme hükmü açıklar.

Ancak mahkeme, kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumunu değerlendirerek; cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine ya da koşullarının varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vererek yeni bir mahkûmiyet hükmü kurabilir.” şeklindeki düzenleme karşısında, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin Ankara 25. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.11.2016 tarihli ve 2016/393 Esas, 2016/616 Karar sayılı kararının 09.12.2016 tarihinde kesinleştiği, deneme süresinin bu tarihten itibaren işlemeye başlayacağı,

bununla birlikte deneme süresinde işlendiği iddia olunan Afyonkarahisar 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.07.2018 tarihli ve 2017/264 Esas, 2018/387 Karar sayılı dosyasına konu yeni suçun ise 05.04.2016 tarihinde işlendiği göz önüne alındığında, sanığın deneme süresi içerisinde işlediği bir suç bulunmadığı gözetilmeden, hakkındaki hükmün açıklanmasına karar verilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararların bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.