Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2019/1674 K.2019/9236

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü: 1) Sanık ... hakkında mağdur ...'a karşı kasten yaralama suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Tarafların kardeş oldukları, olay günü aralarında çıkan tartışma sonucu birbirlerini basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte yaraladıkları olayda: sanık ...'in aşamalarda; karşılıklı birbirlerini yaraladıklarını, mağdurun taş ile kafasına vurması üzerine kendisine karşılık verdiği şeklindeki savunması, mağdur ...'un sanık ile karşılıklı birbirlerine vurduklarını, sanığın taş ile kafasına 2-3 defa vurduğunu, ilk kimin vurduğunu bilmediğine ilişkin beyanı, tanık...'in;

mağdur ...'un eline taş aldığını, daha sonra sanığın da eline aldığı taş ile birbirlerine vurduklarını, ancak ilk kimin vurduğunu görmediğini, tarafları ayırmak amacıyla aralarına girdiği sırada da birbirlerine yumruk atmaya devam ettikleri şeklindeki beyanı ve mağdur ... hakkında düzenlenen adli rapor içeriği de nazara alındığında; dosya kapsamına göre, ilk haksız hareketinden kimden geldiğinin tam olarak tespit edilemediği,

ilk haksız hareketin mağdur ...'tan geldiğinin kabulü halinde dahi, sanığın eyleminin haksız tahrik etkisi altında kasten yaralama suçuna vücut vereceği zira 5327 sayılı TCK'nin 25. maddesinde düzenlenen meşru savunma koşullarının oluşabilmesi için gerçekleşen haksız bir saldırıyı o anda hal ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde defetmek zorunluluğunun bulunması gerektiği ancak savunmalar ve beyanlara göre, sanığın mağdura yönelik yaralama eylemini sürdürdüğü anlaşılmakla, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olduğu gerekçesiyle mahkumiyet hükmü kurulması gerekirken,

ilk haksız hareketin mağdur ...'tan geldiği ve bu nedenle eyleminin meşru savunma sınırları kapsamında kaldığı şeklinde yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA,

2) Sanık ... hakkında mağdur ...'e karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Adli raporlarda karşılıklı yaralanma bulgularına yer verilmiş olması, tanık anlatımları dikkate alındığında; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4 - 238 Esas ve 367 Karar sayılı kararı ve bu kararla uyumlu ceza dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediği durumlarda, sanık lehine TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,