KÜNYE
3. Ceza Dairesi 2019/17872 E., 2019/22553 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Aralık 2019
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Kasten yaralama
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
279 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Sanığın soruşturma aşamasındaki ikrarı ve mağdurun aşamalarda değişmeyen beyanlarında sanığın kendisini darp ettiğini belirtmesi karşısında tebliğnamenin bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.
1) Mahkemece, ilk haksız hareket hareketin kimden geldiğinin belirlenemediğinden bahisle sanık lehine haksız tahrik indirimi yapıldığının belirtilmesi karşısında, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas - 367 Karar sayılı kararı ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren içtihatlarında benimsendiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediği hallerde, sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik indirimi uygulanırken, TCK'nin 3. maddesinde belirtilen orantılılık ilkesi gereğince asgari hadden (1/4) oranında indirim yapılması gerekirken; (3/4) oranında indirim yapılmak suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından,
2) Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden 5237 sayılı TCK'nin 86/2, 86/3-a ve 29. maddeleri gereğince belirlenen “1 ay 15 gün hapis ” cezasından TCK'nin 62. maddesi gereğince (1/6) oranında indirim yapılırken hesap hatası yapılarak “1 ay 7 gün hapis ” cezası yerine “37 gün hapis ” cezasına hükmedilmesi suretiyle TCK'nin 61/6. maddesine aykırı hareket edilmesi, sonuca etkili olmadığından,
3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.
Yargıtay 3. Ceza Dairesi, E. 2019/17872, K. 2019/22553, 9 Aralık 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama