Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2019/3452 K.2019/11846

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas - 2017/247 sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanığa ve müdafiine ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 226. maddesine aykırı davranılması,

2) Her ne kadar katılan ... hakkında meşru müdafaa nedeniyle beraat kararı verilmişse de olayın katılanın aracını geri kaçırması sonucu sanığın motosikletine çarpması nedeniyle çıktığı, suç tarihinde 57 yaşında olan sanığın eli ile 32 yaşında olan katılana vurmasını müteakip katılanın sanığa vurarak ve onu itekleyerek bir dükkanın vitrininden içeri düşmesine neden olduğu, cam kırıldıktan sonra sanığın eline cam parçası alarak katılanın yüzünde sabit ize neden olacak nitelikte yaraladığı olayda, sanık hakkında TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

Kabule göre de;

3) Kurulan hükümde 5237 sayılı TCK'nin 86/1,86/3-e maddesi ile belirlenen cezanın TCK’nin 87/1-c maddesi ile bir kat arttırılması, bulunan cezanın 5 yıl hapsin altında kalması halinde TCK'nin 87/1-son maddesi gereğince 5 yıla çıkarılması gerekirken, TCK’nin 86/1. ve 86/3-e maddelerinin tatbikinden sonra TCK’nin 87/1-c maddesi gereğince cezanın doğrudan 5 yıla çıkartılması suretiyle 5237 sayılı TCK'nin 61. maddesine aykırı davranılması,

4) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas- 2015/85Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,