Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/12600 K.2020/18330

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık hakkında “6136 sayılı Kanun'a Muhalefet” suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

a) Hüküm tarihinde Silivri 3 Nolu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olarak bulunan sanık duruşmaya getirtilmeden ya da SEGBİS sistemi aracılığıyla duruşmada hazır edilmeksizin hakkında mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Ludi/İsviçre, B. No: 12433/86, 15/06/1992 P. 49/50; Artico/İtalya, B. No: 6694/74, 13/5/1980 P. 33; Sejdovic/İtalya, B. No: 56581/00, 1/3/2006 P. 81) kararlarında belirtildiği üzere savunma hakkı kısıtlanarak Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nin 193 ve 196. maddesine muhalefet edilmesi,

b) Yaralanmanın silahla gerçekleştiğine dair mahkeme kabulü ve mağdur hakkında düzenlenen 02.07.2014 tarihli adli raporda; "kişide uyluk kemiğinde parçalı kırığa neden olan yaralanmanın ateşli silah yaralanması" olduğunun bildirilmesi ve yine olay yerinden elde edilen bir adet mermi çekirdeği üzerinde yapılan bilirkişi incelemesine ilişkin 01.10.2011 tarihli uzmanlık raporunda, "7.65 mm çapındaki fişeklere ait parçalardan olup, 6136 sayılı Kanun kapsamında değerlendirilen tabancalarda kullanılmak üzere imal edildiklerinin" belirtilmesi karşısında; suçta kullanılan silah ele geçmemiş ise de;

silahın ateşlenmesi nedeniyle sağlam ve kullanmaya elverişli olduğu anlaşılmakla, sanığın üzerine atılı 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçunun unsurları oluştuğu gözetilmeden, dosya kapsamına uygun olmayan gerekçe ile sanığın beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerden 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA,

2) Sanık hakkında “Kasten Yaralama” suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

a) Hüküm tarihinde Silivri 3 Nolu L Tipi Kapalı İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olarak bulunan sanık duruşmaya getirtilmeden ya da SEGBİS sistemi aracılığıyla duruşmada hazır edilmeksizin hakkında mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Ludi/İsviçre, B. No: 12433/86, 15/06/1992 P. 49/50; Artico/İtalya, B. No: 6694/74, 13/5/1980 P. 33; Sejdovic/İtalya, B. No: 56581/00, 1/3/2006 P. 81) kararlarında belirtildiği üzere savunma hakkı kısıtlanarak Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nin 193 ve 196. maddesine muhalefet edilmesi,

b) Mağdur hakkında Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Dairesi tarafından düzenlenen 25.07.2014 tarihli rapor içeriğine göre; "organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması ya da yitirilmesi soruluyorsa kişinin bir üniversite yada eğitim ve araştırma hastanesi radyoloji bölümüne sevki sağlanarak yeni çektirilecek bir ortoröntgenografi ile alt ekstremite uzunluklarının ölçülmesi ve ilgili raporun temini ile kurulumuza muayeneye gönderilmesi" gerektiğinin belirtilmesi karşısında, bu hususta rapor aldırılmadan eksik inceleme ile sanıklar hakkında yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

c) Sanık hakkında hüküm kurulurken, 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi gereğince belirlenen "1 yıl 6 ay" hapis cezası üzerinden, TCK'nin 86/3-e maddesi gereğince (1/2) oranında artırım yapıldığında, "1 yıl 15 ay" yerine "2 yıl 3 ay" hapis cezasına hükmedilmesi, yine bu miktar üzerinden TCK'nin 87/3. maddesi gereğince (1/2) oranında artırım yapıldığında, "1 yıl 28 ay 15 gün" yerine "3 yıl 4 ay 15 gün" hapis cezasına hükmedilmesi ve TCK'nin 62. maddesi gereğince (1/6) oranında indirim yapıldığında sonuç cezanın "1 yıl 21 ay 22 gün" yerine "2 yıl 9 ay 22 gün" olarak hatalı hesaplanması suretiyle fazla ceza tayini,