Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/15257 K.2021/422

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanıklara isnat edilen 5237 sayılı TCK’nin 86/1, 86/3-e, 87/2-b-son maddelerinde öngörülen cezanın alt sınırının 8 yıl hapis cezası olması nedeniyle, sanıkların istemi aranmaksızın müdafii tayin edilerek savunmalarının müdafii huzurunda alınması zorunluluğu gözetilmemek suretiyle Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Colozza et Rubinat/İtalya, 12.02.1985 A. 89, Is-30; Campbell ve Fell/Birleşik Krallık, A.80 28.06.1984) kararlarında belirtildiği üzere sanıklara kendini savunma haklarının tanınmaması suretiyle Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve 5271 sayılı CMK’nin 150/3.maddesine muhalefet edilerek sanıkların savunma hakkının kısıtlanması,

2) Sanık ...'in üzerine atılı 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, ve 87/2-b-son maddelerinde öngörülen cezanın alt sınırının 8 yıl hapis cezası olması nedeniyle, savunmasının ve ek savunmasının yargılamayı yapan mahkemece bizzat alınması gerektiği gözetilmeyerek, savunmasının istinabe yoluyla başka mahkemelerde aldırılması suretiyle Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (F.C.B. v İtalya, No: 12151/86, 28 Ağustos 1991) kararında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve 5271 sayılı CMK'nin 196/2. maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

3) Sanık ...'nin kızı diğer sanık ...'in ise eşi olan ve bir kaç gündür kendinden haber alamadıkları İmren'i olay günü mağdurun aracında bulmaları üzerine mağduru yaraladıkları olayda, sanıklar hakkında TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışmasız bırakılması,