Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/16897 K.2021/2230

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Mağdur hakkında Midyat Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen 10.07.2015 tarihli raporda "sol el 3. parmakta fonksiyon kaybı mevcuttur, işlevi zarar görmüştür, ileri tıbbi müdahale gerektirir" şeklinde görüş belirtiltiği, raporun bu haliyle adli tıp kriterlerine uygun olmadığı ve hükme esas alınacak yeterlilikte bulunmadığı anlaşılmakla, mağdurun geçici ve kesin raporları ile yaralanmasına ilişkin tüm tedavi evraklarıyla birlikte en yakın Adli Tıp Şube Müdürlüğüne gönderilerek, özellikle yaralanmasının duyu veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına ya da yitirilmesine neden olup olmadığı hususunda değerlendirme yapılarak,

5237 sayılı TCK'nin 86. ve 87. maddelerinde belirlenen ölçütlere göre rapor alınması gerekirken, eksik inceleme ve yetersiz rapor ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Suça sürüklenen çocuğun aşamalardaki değişmeyen savunmalarında özetle, mağdur ve annesinin kendisi hakkında dedikodu çıkardığını, bu konuyu konuşmak için evlerine gittiğinde de aralarında çıkan tartışmada mağdurun kendisine söylediği sözler üzerine mağduru yaraladığını savunması karşısında; Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238-367 sayılı kararı gözetilerek, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının tespitine çalışılıp sonucuna göre suça sürüklenen çocuk lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesindeki haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

3) 5237 sayılı TCK'nin 53/4. maddesi gereğince aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hak yoksunluklarının suça sürüklenen çocuklar hakkında uygulanamayacağının gözetilmemesi,