Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/23819 K.2020/18732

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 25.12.2018 gün ve 2018/3645 Esas, 2018/3514 Karar sayılı kararının sanık müdafii ve katılan Kurum vekili tarafından CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesince hükmolunan cezanın 5 yıl hapis cezasının üzerinde olması nedeniyle istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine dair kararın temyize tabi kararlardan olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın 06.02.2019 tarihli dilekçe ile “kararı temyiz etmeyeceğini” bildirdiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.02.2008 tarih, 2008/1-9 Esas ve 2008/15 Karar sayılı kararına göre, bu talebin temyiz isteminden vazgeçme niteliğinde olduğu, ancak sanığa atılı 5237 sayılı TCK’nin 87/2-b maddesinde düzenlenen yaralama suçu bakımından 5271 sayılı CMK'nin 150. maddesindeki zorunlu müdafii atanma koşulunun bulunması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 266/3. maddesi gereğince temyize müracaat yönünden sanık müdafiinin iradesine üstünlük tanınacağından tebliğnamenin sanık müdafiinin temyiz istemi yönünden dosyanın incelenmeksizin iade edilmesi gerektiğine dair düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanık hakkında hükmedilen ceza miktarına göre, sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin 5271 sayılı CMK'nin 299. maddesi gereğince REDDİNE,

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 25.12.2018 gün ve 2018/3645 Esas, 2018/3514 Karar sayılı “istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine dair” hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık müdafiinin ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,