Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/4761 K.2020/5627

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Uyap üzerinde yapılan incelemede Batman Çocuk Mahkemesinin 18.02.2015 tarih ve 2014/559 Esas – 2015/165 Karar sayılı ilamı ile, suça sürüklenen çocuk hakkında temyize konu olay tarihi ile aynı tarih olan 06.04.2014 tarihinde mağdur Şehmuz Yansit’i kasten yaralama suçundan 5237 sayılı TCK’nin 86/2, 86/3-e, 29, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca verilen 1000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar verildiğinin anlaşılması karşısında, mükerrir dava açılmasının önlenmesi açısından, suça sürüklenen çocuk hakkında anılan dava dosyasının getirtilerek, temyize konu aynı olay ile ilgili olup olmadığının belirlenmesi sonrasında suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun tayin ve tespiti gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre;

2) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 tarih ve 2015/1167 Esas - 2017/247 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, suça sürüklenen çocuğa ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 226. maddesine aykırı davranılması,

3) Suça sürüklenen çocuğun da basit tıbbi müdahale ile yaralandığı iki grup halinde yapılan kavganın hangi tarafın haksız hareketi ile başladığının kesin olarak tespit edilemediği gözetilerek, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas, 367 sayılı Kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde şüpheli kalan bu halin suça sürüklenen çocuk lehine TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda (1/4) uygulanmasını gerektirip gerektirmediğinin tartışmasız bırakılması,