Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/7175 K.2020/9529

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü: Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1) Oluşa ve tüm dosya içeriğine göre, sanık ve müştekinin komşu oldukları ve aralarında önceye dayalı husumetin bulunmadığı, olay günü 219 promil alkollü olduğu tespit edilen müştekinin av tüfeği ile birden fazla kez rastgele ateş ettiği ve alkolün de etkisi ile komşusu olan sanığın evine doğru tüfekle yürümeye başladığı, müştekinin bu davranışları nedeniyle taraflar arasında tartışma çıktığı, müştekinin av tüfeğini sanık ... ve akrabası olup hakkındaki hükümler temyize gelmeyen sanık ...'e doğru hedef alması üzerine,

...'in tüfeğin namlusunu tutup yönünü çevirdiği ve boğuşmaya başladıkları, müştekinin ateş etmesi üzerine kriminal rapor ile tespit edildiği üzere yakın atış mesafesinden sanık ...'in kıyafetleri üzerinde saçma tanelerinden kaynaklanan delinmelerin meydana geldiği ancak yaralanmadığı, ...'in ise eline isabet eden saçma tanesi nedeniyle basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı,

müştekinin saldırgan davranışlarının devam etmesi üzerine elindeki tüfeği almak isteyen sanık ...'in, müşteki ...'e müdahale ederek yüzüne yumrukla vurduğu ve boğuşma sonrası elindeki tüfeği alarak müştekiyi etkisiz hale getirdiği ve silahı aldıktan sonra müştekiye yönelik herhangi bir eyleminin bulunmadığı anlaşılmakla, olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 27. maddesinde düzenlenen meşru müdafaada sınırın aşılması hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

Kabule göre de;

2) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas - 2017/247 sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 226. maddesine aykırı davranılması,

3) Sanık hakkında hüküm kurulurken, TCK'nin 86/1, 87/1-c maddeleri gereğince hükmedilen cezanın "3 yıla" çıkartılması sırasında TCK'nin 87/1-son maddesinin uygulama maddesi olarak gösterilmemesi,

4) Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas olduğu kabul edilen, Ankara 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 19.12.2011 tarih, 2011/588 Esas - 2011/1795 Karar sayılı ilamı ile verilen hapis cezasına ilişkin mahkumiyet kararının, yargılamanın yenilenmesi talebi üzerine 28.12.2012 tarihli ek karar ile iptaline ve sanığın atılı suçtan beraatine karar verildiği ancak; söz konusu ek kararın kesinleşip kesinleşmediğinin Uyap sistemi üzerinden tespit edilemediği anlaşılmakla, söz konusu ilamın akıbeti araştırılarak, beraat kararının kesinleştiğinin anlaşılması halinde bu ilam yerine sanığın adli sicil kaydına konu Ankara 22. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.07.2010 tarih, 2010/46 Esas - 2010/563 Karar sayılı ilamı ile verilen mahkumiyet kararının tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

5) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,