KÜNYE
3. Ceza Dairesi 2020/890 E., 2020/4770 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Mart 2020
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Kasten yaralama, hakaret
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
328 kelime·2 dk okuma
Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
1) Sanık hakkında kamu görevlisine hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;
Adli sicil belgesine göre tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında, TCK'nin 58/3. maddesi gereğince TCK'nin 125/1. maddesinde belirtilen seçimlik cezalardan hapis cezasının seçilerek sonuçta TCK'nin 58/6. maddesi gereğince, mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanması gerekirken, adli para cezası seçilerek tekerrür hükümlerinin uygulanma imkanının ortadan kaldırılması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,
2) Sanık hakkında mağdur ...'ya karşı kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;
Sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanırken, tekerrüre esas mahkûmiyetlerden en ağır cezayı içeren Kayseri 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.12.2010 tarih 2010/367 Esas - 2010/1013 Karar sayılı ilamındaki "1 yıl 8 ay hapis" cezasının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, "8 ay 3 gün hapis" cezasını içeren Kayseri 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.05.2010 tarih 2009/1077 Esas - 2010/511 Karar sayılı ilamın tekerrüre esas alınması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK’un 322. maddesi gereğince,
Yargıtay 3. Ceza Dairesi, E. 2020/890, K. 2020/4770, 10 Mart 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama