Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2022/40344 K.2023/377

Yargıtay 3. Ceza Dairesinin, 19.10.2022 tarihli ve 2020/29183 Esas, 2022/6403 sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.12.2022 tarihli ve KD-2022/90710 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kanunî süresinde yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07.12.2022 tarihli itiraz başvurusu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.10.1984 tarihli ve 320 sayılı kararında belirtildiği şekilde sanık hakkında verilen hükmün bir bütün olduğu, kanun yollarına başvuru sonucunda başvuranların bir kısmının başvurusu gözetilmeden yapılan incelemenin bir bütün olan hükmün kısmen veya tamamen kesinleşmesine imkan tanımayacağı, ayrıca aynı hükme ilişkin istinaf değerlendirmesinin birden fazla karar ile yapılması halinde temyiz incelemesinde taraf teşkili ve temyizin kapsamının belirlenmesinde sorunlara yol açabileceği kanaatiyle,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.07.2022 tarihli itiraz başvurusu üzerine dosyanın bozulmasına karar verilmesi gerekirken, itirazın kabul edilerek dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine tevdine karar verilmesi nedeniyle tevdi kararının kaldırılmasına ve Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 26.09.2019 tarihli, 2019/1081 Esas - 2019/610 sayılı kararının bozulmasına karar verilmesi talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesi tarafından mahkumiyet kararı verilmesi üzerine sanık tarafından 09.05.2019 tarihinde yasal süresi içerisinde istinaf süre tutum dilekçesi verildiği, hükmen tutuklu bulunan sanığa gerekçeli kararın 28.05.2019 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği, sanığın yasal süresi içerisinde 12.06.2019 tarihinde gerekçeli istinaf dilekçesi vererek kararın bozulmasını talep ederek istinaf başvurusunda bulunduğu ancak istinaf merciince sanığın talebi yönünden bir değerlendirme yapılmadan yalnızca sanık müdafiİnin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.07.2022 tarihli itiraz başvurusu üzerine Dairemizin 19.10.2022 tarihli 2022/19183 Esas, 2022/6403 Karar sayılı ilamı ile itirazın kabulüne karar verilerek anılan eksikliğin giderilmesi için dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine tevdine karar verildiği, itiraza konu dosyada sanık dışında bir tarafın bulunmadığı, sanık müdafinin ise sanığın temsilcisi olduğu ve sanık lehine istinaf başvurusunda bulunduğu,

sanığın istinaf başvurusunu değerlendirmeden karar verilmesi şeklindeki usulü eksikliğin Dairemizce verilen tevdi kararı üzerine istinaf merci tarafından verilecek bir kararla giderilebileceği, dosyada sanık dışında başka bir tarafın bulunmaması nedeniyle taraf teşkili ve temyizin kapsamının belirlenmesi hususunda sorun yaşanması ihtimalinin bulunmadığı, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.07.2018 tarihli 2018/19-181 Esas, 2018/349 sayılı. 26.06.2018 tarihli 21-311 sayılı.

04.02.2021 tarihli 2019/16-493 Esas ve 2021/25 sayılı kararlarında da görüleceği üzere Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından da benzer nitelikteki usuli eksikliklerin giderilmesini teminen tevdi kararı verilmesi yönteminin benimsendiği anlaşıldığından Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının oy birliğiyle REDDİNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca Yargıtay 3. Ceza Dairesinin, 19.10.2022 tarihli ve 2020/29183 Esas, 2022/6403 sayılı tevdi kararı ile ilgili itirazı incelemek üzere dava dosyasının, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,