Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2024/18241 K.2024/19658

Kanunu’nun 308 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü: I. İTİRAZ SEBEPLERİ İtiraza konu uyuşmazlık, CMK’nın 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerinin gösterilmesi gerektiği hususunun bildirilmesinin zorunlu olup olmadığının, bu bağlamda temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin süresinde olup olmadığının tespitine ilişkindir.

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesi tarafından sanığın yokluğunda verilen hükümde, CMK'nın 295/1. maddesi uyarınca temyiz nedenlerinin gösterilmesi gerektiği belirtilmediği gibi bu husustaki ihtarın tebligatta da yer almadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden sonra sunduğu 10/07/2024 tarihli temyiz nedenlerini bildirir dilekçesinin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu kabul edilerek söz konusu dilekçe doğrultusunda inceleme yapılması gerekmektedir.

Bu nedenle hükmün esası incelenmeden CMK'nın 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddine karar verilmesi mahkemeye erişim ve savunma hakkı ile hukuka aykırı olduğu değerlendirilerek sanık lehine 5271 sayılı Kanun’un 308. maddesi uyarınca itiraz olağanüstü kanun yoluna başvurularak Dairemizin 27.12.2023 tarihli ve 2022/7881 Esas, 2023/11467 Karar sayılı ilamının kaldırılarak hükmün onanmasına karar verilmesine ilişkindir.

II- İTİRAZIN DEĞERLENDİRİLMESİ Dosyanın incelenmesinde; sanığın yasal süresi içerisinde temyiz nedenleri belirtilmeden temyiz dilekçesi verdiğinden bahisle temyiz isteminin reddine karar verilmiş ise de; sanık ve müdafinin yokluğunda verilen istinaf mahkemesi hükmünde temyiz dilekçesinde temyiz nedenlerinin gösterilmesi gerektiğinin belirtilmediği gibi bu hususun sanığa yapılan tebligatta ihtar edilmediği anlaşıldığından; sanık müdafinin süresinden sonra temyiz nedenleri belirtilerek sunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu kabul edilerek söz konusu dilekçe doğrultusunda inceleme yapılmasına karar verilerek,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının bu minvalde yerinde olduğu kabulüne karar verilmiştir. III-KARAR I) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının KABULÜNE, II) Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 27.12.2023 tarih ve 2022/7881 Esas, 2023/11467 Karar sayılı ilamının KALDIRILMASINA, III) Bölge Adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle, Temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü.

Sanık hakkında verilen hükümde; temyiz dilekçesinde temyiz nedenlerinin verilmesi gerektiğinin belirtilmemesi ve sanığa yapılan tebligatta bu hususunun ihtar edilmemesi karşısında sanığın süresinde sunduğu temyiz dilekçesinden sonra ve sanık müdafininde gerekçeli temyiz dilekçesi sunması nedeniyle temyiz talepleri süresinde ve gerekçeli kabul edilmesine karar verilerek; temyiz taleplerinin reddi nedenleri bulunmadığı kanaatiyle işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede. 1. İddianamede talep edilmediği halde, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan 5237 sayılı TMK'nın 7/2-2 nci cümlesinin uygulanması suretiyle, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Pelissier ve Sassi/Fransa, No: 25444/94, P.

67, Sadak ve diğerleri/Türkiye No: 29900/96, 29901/96, 29902/96, 29903/96, 17.07.2001) kararlarında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6 ncı maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36 ncı maddesine ve CMK’nın 226 ncı maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması, 2. Bölge Adliye Mahkemesi ve İlk Derece Mahkemesi gerekçeli karar başlıklarında suç tarihinin, suçun zincirleme olarak işlenmesi nedeniyle suçu oluşturan son paylaşımın yapıldığı tarih olan “11.10.2015” tarihi yerine “07.07.2017” olarak yazılması Kanuna aykırı;