Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2011/7842 K.2011/13392

Dava dilekçesinde 7.494,86 TL alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

YARGITAY KARARI

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı İdare vekili dilekçesinde; 2022 sayılı Kanun uyarınca, 01.01.2004 tarihinden itibaren aylık almakta olan davalının; 26.09.2007 tarihinden itibaren Sosyal Güvenlik Kurumu kaydının bulunmasına rağmen, aylık almaya devam ettiğini; bu nedenle, kurumdan aldığı maaşının 01.09.2009 tarihinden itibaren kesildiğini; 01.06.2008-08.2010 tarihleri arasında aylığa hak kazanmadığı halde yersiz ödenen 4.996,57 TL'nin 2022 sayılı Kanunun 5.maddesi ve bu kanuna dayanılarak çıkartılan yönetmeliğin 23.maddesi uyarınca %50 fazlası olan 2.498,29 TL'nin 26.08.2010 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, tercüman vasıtasıyla; sigortalı olarak bir yerde çalışması halinde, 2022 sayılı Kanun kapsamında bağlanan maaşının kesileceğini bilmediğini; bu nedenle, ayrı ayrı maaş aldığını; davayı kabul etmediğini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kabulü ile davalıya yersiz olarak ödenen 4.996,57 TL borç aslının %50 fazlası olan 2.498,29 TL eklenerek toplam 7.494,86 TL'nin, 26.08.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

2022 sayılı Kanun uyarınca, davalıya bağlanan sakatlık maaşı; davalının, 26.09.2007 tarihinden itibaren SSK kaydının tespit edilmesi nedeniyle, 29.07.2010 tarih ve 4233118 sayılı işlemle kesilmiştir.

Davalının sakatlık maaşının kesilmesine gerekçe gösterilen Sosyal Sigortalar Kurumu Sigortalı Hizmet Cetvelinin incelenmesinde; davalının, 2007 yılında 75 gün, 2008 yılında 68 gün, 2009 yılında 103 gün ve 2010 yılında da 56 gün çalışması bulunduğu anlaşılmaktadır.

2022 sayılı Kanunun 8.maddesine eklenen 1.madde b fıkrasında "18 yaşını dolduran, kanunen bakmakla mükellef kimsesi olmayan ve herhangi bir işe yerleştirilememiş olan özürlülerden; her ne ad altında olursa olsun her türlü gelirleri toplamının aylık ortalamasına göre bu Kanunun 1 inci maddesinde belirtilen gösterge rakamının memur aylık katsayısı ile çarpımı sonucu bulunacak tutardan daha az geliri olanlara, bu Kanunun 1 inci maddesine göre belirlenecek aylık tutarının %200'ü tutarında, aylık bağlanır" denilmektedir. Keza, aynı madde de "özürlülük oranı, bu Kanuna göre aylık bağlanması gereken oranın altına düşenler ile birinci fıkrada belirtilen aylık ortalama gelir tutarından fazla gelir elde etmeye başlayanların aylıkları kesilir" hükmüne yer verilmiştir.

O halde, mahkemece; davalının, yıl içinde çalışarak elde ettiği gelir toplamının aylık ortalaması bulunarak, yukarıda belirtilen maaş bağlama tutarının üstüne çıkıp çıkmadığı saptanmalı, sonucu dairesinde bir karar verilmelidir. Salt, davalının SSK'lı bir işte geçici sürelerle çalışmış olması, 2022 sayılı Kanun kapsamında aldığı maaşın kesilmesine gerekçe olamaz.

Yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Kabul şekline göre de; davacı İdarenin yersiz ödenen paranın, yönetmeliğin 23.maddesi gereğince %50 fazlasıyla tahsiline ilişkin talebinin; 2022 sayılı Kanunun 5.maddesini değiştiren 13.02.2011 tarihli 6111 sayılı Kanunun 66.maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğinin düşünülmemiş olması da doğru değildir.