Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2011/975 K.2011/7958

Dava dilekçesinde kira parasının 01.112007 gününden başlayarak aylık 30.000 TL olarak tesbiti istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile aylık kira parasının 16.800 TL tespiti cihetine gidilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

YARGITAY KARARI

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü. Davada, 01.11.2007 tarihinde başlayan döneme ilişkin aylık kira parasının tespiti istenilmiştir. Yapılan yargılama sonucu, aylık kira parasının 18.800 TL olarak tespitine karar verilmiştir. Hükmün taraf vekilllerince temyizi üzerine dairemizin 2008/14580-16937 sayılı kararı ile, hükme esas alınan bilirkişi raporu yetersiz bulunarak bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyularak 2 kez ayrı bilirkişi raporu ve 2 kez ek rapor alınmış olup, bozma öncesi alınan raporla birlikte tüm raporlardaki miktarların farklı olduğu, yeniden rapor alındığında bunun da farklılık göstereceğinin değerlendirildiği, bu nedenle raporlardaki m2 birim fiyatlarının ortalaması olan "45 TL/m2" üzerinden hesaplama yapılarak, taşınmazın "boş" olarak getirebileceği kira bedelinin "aylık 28.035 TL belirlendiği açıklandıktan sonra, kira parasının tespitinin bir sınırlama olduğu ve hakimin kira parasını takdir ederken bunun bir sınırlama olduğunu gözetmesi gerektiği, taşınmazın boş olmadığı,

kiracılık süresi ve enflasyonun etkisi, TMK 4. maddesindeki hukuka ve hakkaniyete uygunluk ilkesinin de değerlendirildiği gerekçe gösterilerek boş olarak getireceği kiradan indirimle aylık "16.800 TL" kira parasına hükmedilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, taşınmazın yeniden kiraya verilmesi halinde aylık 28.035 TL kira getirebileceği belirlendikten sonra, mahkemece hak ve nesafet uygulamasına göre karar verilmesinin gerekçeleri açıklandığı halde, bu bedelden % 40 oranında indirim yapılarak uzaklaşılmasının gerekçesi karar yerinde tartışılmaksızın ve ne suretle TMK 4. maddesindeki hakkaniyete uygun olduğu açıklanmadan karar verilmesi görülmemiştir.