Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2014/19791 K.2015/15896

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, dava dilekçesinde; müvekkilinin maliki olduğu otomobilin dava dışı kişiye haricen satışının yaptılarak teslim edildiğini, üçüncü kişi tarafından aracın davalıya tamir ettirildiğini, tamir bedelinin ödenmemesi nedeniyle davalı tarafından müvekkili aleyhine icra takibi başlatıldığını, bu nedenle müvekkilinin borcu olmadığı halde davalı şirkete ödeme yapmak zorunda kaldığını, aracın tamir bedelinden tamir ettirenin sorumlu olduğunu ileri sürerek; haksız olarak ödenen 12.740,00 TL nin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek en yüksek ticari faizi ile birlikte davalıdan alınarak müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, cevap dilekçesinde; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dosya kapsamına göre, aracı tamir ettirenin davacı olmasa dahi, tamir tarihi itibariyle aracın malikinin davacı olduğu, bu nedenle davacının sorumlu bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, araç tamirinden kaynaklanan istirdat istemine ilişkindir.

BK'nun 355. (TBK. 470) ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesi; yüklenicinin bir eser meydana getirmeyi, işsahibinin de bunun karşılığında bir bedel ödemeyi üstlendiği sözleşme şeklinde tanımlanmıştır.

Somut olayda; taraflar arasında araç tamirine dair yazılı bir sözleşme yoktur. Davacı aracı haricen satıp zilyetliğini devrettiği üçüncü kişinin tamir ettirdiğini, davalı tarafta davacının sözleşme tarafı olarak değil araç maliki olarak sorumlu olduğunu iddia etmektedirler. Davalı ile aracı tamir ettirdiği iddia edilen 3.kişi arasındaki sözleşmenin eser sözleşmesi olduğu gözetildiğinde, araç tamir bedelinden sözleşmenin tarafı

O halde, yukarıda açıklanan hukuki ve fiili olgular dikkate alınarak, davanın kabulüne karar verilip, temerrüt tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.