KÜNYE
3. Hukuk Dairesi 2014/4761 E., 2014/4734 K.·Mahkemesi : Elazığ 2. Asliye Hukuk Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 25 Mart 2014
- Tarihi
- 19/09/2013
- Numarası
- 2013/501-2013/553
Karar Metni
270 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
YARGITAY KARARI
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Davacı vekili dava dilekçesinde; davalılar tarafından davacı aleyhine açılan kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat davası sonucunda davalılara 717.815,73 TL ödendiğini, tazminat davasının daha sonra davalıların feragati nedeniyle reddine karar verildiğini, ödenen bedelin 528.618,92 TL'sinin iade edildiğini, bakiye 189.196,81 TL'nin iade edilmediğini belirterek, ödenmeyen 189.196,81 TL'nin davalılardan tahsilini talep etmiştir.
Davalılar vekili cevabında, davalıların murisi Meryem Malcı'nın avukatının parayı tahsil ettiğini, davalı mirasçılarının para almadığını beyan etmiştir.
Mahkemece, ilk kararında davanın kabulü ile 189.196,81 TL'nin davalılardan tahsiline karar verilmiş, davalılar vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 31.01.2013 tarih, 2012/18460 E.- 2013/1400 K.sayılı ilamı ile "Davalıların, murislerinin açtığı dava sonucunda davacı idare tarafından ödenen paranın bir kısmını aldıklarını, davalıların bu miktar kadar sorumlu olduklarını, asıl parayı alan kişinin davalıların murisi Meryem Malcı'nın ölümü ile vekalet görevi sona eren Avukat olduğunu, mahkemece talep edilen paranın tamamı yönünden davanın kabulüne karar verilmesinin doğru olmadığı" gerekçesi ile bozma kararı verilmiştir.
Dosya kapsamından, 08.05.2006 tarihli "Teslimat Makbuzu" ile davalıların 40.810 TL aldıkları anlaşılmaktadır.
Bu durumda, mahkemece; davanın kısmen kabulü ile 40.810 TL'nin davalılardan tahsiline karar verilmesi gerekirken (gerekçesinde de açıkladığı gibi sehven) davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.
Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, E. 2014/4761, K. 2014/4734, 25 Mart 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama