Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2015/1108 K.2015/9497

Taraflar arasındaki nafaka davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü: Davalı vekili duruşma talepli temyiz etmiş ise de, HUMK'nın 438.maaddesindeki koşullar oluşmadığından duruşma talebinin reddine karar verildi.

YARGITAY KARARI

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının Konya Selçuk Üniversitesi'nde öğrenci olduğunu, masraflarının arttığını belirterek 4.000 TL yardım nafakasının davalı babadan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili cevabında; davacının Devlet Üniversitesinde okuduğunu, masrafının fazla olmadığını, annesininde yardım ettiğini beyan etmiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile aylık 3.000 TL yardım nafakasına karar verilmiş, hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

TMK'nun 364. maddesinde “Herkes, yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve altsoyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür”, aynı kanunun 365/2. maddesinde “Dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir” hükmü getirilmiştir.

Davada, yardım nafakası talep edilmektedir.

Tarafların sosyal ve ekonomik durumlarının araştırılması sonucunda, davacının 1994 doğumlu olup, Konya Selçuk Üniversitesi'nde Mimarlık Fakültesi 1. sınıfta öğrenci olduğu, geliri bulunmadığı, annesi ile kaldığı, annesinin Aile Sağlık Merkezinde doktor olup, aylık 5.000 TL aldığı, davalı babanın ise Konya Meram Tıp Fakültesinde Prof.Dr olarak görev yaptığı, döner sermaye ve ek ders ücretleri ile beraber yaklaşık 12.000 TL geliri bulunduğu, evli olduğu anlaşılmaktadır.

./..

Bu durumda, davacının Devlet Üniverstesinde okuyup, annesinin yanında kaldığı, annesininde ekonomik durumuna göre yardımcı olması gerektiği dikkate alınarak davalı babadan aylık 3.000 TL yardım nafakasına karar verilmesi, nafakanın niteliği gereği fazla olduğundan doğru görülmemiştir. Mahkemece; davacının geçinmesi için gerekli ve davalının mali gücüne göre onu zorlamayacak şekilde TMK'nun 4. maddesinde açıklanan hakkaniyete uygun karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.