Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2015/5730 K.2015/14171

Taraflar arasındaki yoksulluk nafakasının kaldırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili dilekçesinde; tarafların 2007 yılında boşandıklarını, boşanma sonucu davalı lehine hükmedilen yoksulluk nafakasının 2009 yılında 350,00 TL'ye yükseltildiğini, davalının müşterek çocukları ile mal rejiminin tasfiyesi davası neticesinde kendilerine bırakılan evde ikamet edip kira gideri bulunmadığını, yine emekli olup SGK'dan emekli maaşı aldığını ve ....Çarşısı'nda .... İç Giyim adli iş yerini işlettiğini, aradan geçen süre içerisinde davalının gelirinin arttığını, buna karşın davacının ise yeniden evlendiğini, bu evliliğinden bir müşterek çocuğu olup gelirinin azaldığını belirterek, davalı lehine boşanma neticesinde bağlanan yoksulluk nafakasının kaldırılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının iddialarının asılsız olduğunu, davalı adına kayıtlı herhangi bir ticari işletme bulunmadığını, davalının tek gelirinin emekli maaşı olduğunu, davacının ise kendi işi olup, gelirinin gayet iyi olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile; Zonguldak 1.Aile Mahkemesi'nin 2008/1063 E.-2009/391 K. ve Yargıtay 3.Hukuk Dairesi'nin 24/11/2009 tarih ve 2009/18715 E.-19129 K. sayılı ilamı ile davalı lehine hükmedilen aylık 350,00 TL'lik yoksulluk nafakasının dava tarihinden itibaren geçerli olmak üzere kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TMK.nun 176.maddesine göre; yoksulluğun ortadan kalkması halinde mahkemece nafaka kaldırılabileceği gibi, tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın artırılması veya azaltılmasına da karar verilebilir.

Yargıtay HGK.nun 07.10.1998 tarih ve 2-656-688 sayılı kararında da kabul edildiği gibi yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanları yoksul kabul etmek gerekir.

HGK.nun yerleşik kararlarında; "asgari ücret seviyesinde gelire sahip olunması," yoksulluk nafakası bağlanmasını olanaksız kılan bir olgu kabul edilmemiştir. (HGK. 07.10.1998 gün 1998/2-656 E.-1998/688 K., 26.12.2001 gün 2001/2-1158-1185 sayılı ve 01.05.2002 gün 2002/2-397-339 sayılı kararları).

Somut olayda; davalı kadının sosyal ve ekonomik durumunun tespiti amacıyla yapılmış kolluk araştırması incelendiğinde; emekli olup aylık 850,00 TL emekli maaşı aldığı, eşine ait evde oturup kira ödemediğinin tespit edildiği görülmektedir.

Davacı vekilince dava dilekçesinde ve aşamalardaki beyanlarında davalının .... Çarşısı'nda bulunan "..... İç Giyim" adli iş yerini işlettiği ve buradan da gelir elde ettiği belirtilmiş olmasına rağmen, mahkemece bu konuda yeterli araştırma yapılmamıştır.

O halde; mahkemece yapılması gereken, davalının.... Çarşısı'nda bulunan “....İç Giyim” adlı işyerinin kim adına kayıtlı olduğu, fiilen söz konusu iş yerini ne kadar süredir kimin işlettiği hususlarında ayrıntılı kolluk araştırması yaptırdıktan sonra varılacak sonuca göre gerekirse davacının dava dilekçesindeki kaldırma talebi içinde indirme talebinin de olduğu (çoğun içinde az da vardır ilkesi gereğince) gözetilerek bir karar vermektir.