KÜNYE
3. Hukuk Dairesi 2015/6651 E., 2015/12357 K.·Mahkemesi : İstanbul 11. Aile Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Temmuz 2015
- Tarihi
- 18/12/2013
- Numarası
- 2012/24-2013/815
Karar Metni
285 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki iştirak nafakasının arttırımı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı vekili dilekçesinde boşanma davasıyla 2008 yılında 4 çoçuk yönünden ayrı ayrı hükmolunan 150'şer TL iştirak nafakasının her bir müşterek çoçuk yönünden ayrı ayrı 500 TL'ye çıkarılmasını talep etmiştir.
Davalı, davanın reddini talep etmiştir.
Yerel mahkemece yapılan yargılama neticesinde; davanın kısmen kabulü ile her bir çoçuk yönünden ayrı ayrı aylık 150 TL olan nafakanın müşterek çoçuklardan her biri yönünden ayrı ayrı 225'şer TL ye çıkarılmasına karar verilmiş; sözkonusu karar davalı tarafça temyiz edilmiştir.
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.
4721 sayılı T.M.K'nun 328/1 maddesine göre; babanın çocuğuna bakma mükellefiyeti onun reşit olmasıyla sona erer. Küçük reşit olduktan sonra da eğitimine devam ediyorsa, kendisi yeni bir dava açarak yardım nafakası talebinde bulunabilir.
Ancak, TMK.'nun 328.maddesinde; anne ve babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder. Somut olayda 24.10.1995 Doğumlu Y.. T..'un yargılama sırasında reşit olduğu ve reşit olduğu tarihe kadar nafakaya hükmedilmesi gerektiği dikkate alınmadan hüküm tesis edilmesi doğru değilse de, bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, mahkeme kararının hüküm fıkrasının birinci bendinin sonuna, "Müşterek çocuklardan Y..
Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, E. 2015/6651, K. 2015/12357, 2 Temmuz 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama