Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2016/5130 K.2017/15051

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacılar; davacı ...’in kızı, diğer davacı ...’ün kardeşi ...’nün, davalıların müşterek çocuğu ... tarafından bıçaklanarak öldürüldüğünü, bu nedenle derin bir üzüntü ve elem içerisinde olduklarını belirterek ayrı ayrı 35.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar; dava konu olay nedeniyle açılan ceza davasının kesinleşmediğini, bekletici mesele yapılması gerektiğini, maktulün olay günü çocukları ...’nın üzerine yürüdüğünü, hakaretlerde bulunduğunu, kendisini koruma amacıyla bıçağı çıkardığını, talep edilen tazminat miktarının fahiş olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; tarafların kusur durumları, olayın oluş şekli, davacıların olay nedeniyle duydukları elem ve ızdırap derecesi gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile; davacı ... için 15.000,00 TL, davacı kızı ... için 8.000.00 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 07/02/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm süresi içerisinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; haksız fiilden kaynaklanan ev başkanının sorumluluğuna ilişkin manevi tazminat istemine ilişkindir.

Somut olayda; davalıların kızı ...’nın bıçaklama eylemi ile davacıların kızı ve kardeşi olan ...’nün ölümüne sebebiyet verdiği, hakkında ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2012/234 esas 2014/69 karar sayılı ilamıyla kasten öldürme suçundan ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına, yaş küçüklüğü ve takdiri indirim sebebiyle cezada indirim yapılarak neticeden 11 yıl 10 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına, başkaca artırım ve indirim yapılmasına yer olmadığına karar verildiği ve verilen kararın kesinleştiği anlaşılmaktadır.

-2-

818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 47. Maddesi (6098 satılı Türk Borçlar Yasası'nın 56/2.maddesi) gereğince hakimin, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır.

Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Manevi tazminat, bozulan ruh huzurunun, duyulan ve ileride duyulacak elem ve ızdırabın kısmen ve imkan nispetinde iadesini amaçladığından hâkim, M.K'nun 4.maddesi gereğince hak ve nesafete göre takdir hakkını kullanarak, manevi tazminat miktarını tespit etmelidir.

Hakim belirlemeyi yaparken somut olayın özelliğini, zarar görenin ekonomik ve sosyal durumunu, paranın alım gücünü, duyulan ve ileride duyulacak elem ve ızdırabı gözetmelidir ( Hukuk Genel Kurulunun 28.05.2003 gün 2003/21-368-355 ve 23.06.2004 gün 2004/13-291-370 sayılı kararları )

Dava konusu olayda, manevi tazminat yönünden; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, olayın niteliği, vehameti, davacılar üzerinde oluşturduğu elem ve ızdırabın fazla olması, günün ekonomik koşulları nazara alındığında manevi tazminat miktarı az olarak tayin olunduğu açıktır.

Hal böyle olunca mahkemece, daha yüksek oranda bir manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu husus da bozmayı gerektirmiştir.