Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2017/12199 K.2019/5811

Taraflar arasındaki kira bedelinin tespiti davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraflarca temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacılar, davalı ile aralarında 06.11.2013 imza tarihli bir yıl süreli aylık stopaj dahil KDV hariç 44.000TL bedelle kira sözleşmesi bulunduğunu, mecurun bulunduğu çevrede sosyal imkanların ve ulaşım imkanlarının artması vb. nedenlerle kiralananın çevresinde bulunan gayrimenkullerin değerlerinde beklenmeyen artış gerçekleştiğinden sözleşme gereği yapılması gereken artışın bahsedilen farkı karşılamaya yetmeyeceğini belirterek 06.01.2015 tarihinden itibaren aylık kira bedelinin 86.730TL+KDV olarak tespitine karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın 06.01.2015 tarihinden itibaren aylık kira bedelinin stopaj dahil 45.443,20TL +KDV olarak tespitine karar verilmiş, hüküm davacılar ve katılma yoluyla davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere, özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacıların temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Davalının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Davalı tarafından ödenen kira bedelinin, Mahkemece hükmedilen kira bedeli ile aynı veya daha fazla olması halinde, davalının, dava açılmasına sebebiyet vermediğinden yargılama giderleri ve vekalet ücreti yönünden sorumlu olmadığının kabulü gerekir. Davalının, kira bedelinin tespiti istenilen dönemde hüküm altına alınan kira bedelini ödediği anlaşılmaktadır. Bu durumda, dava açılmasına sebebiyet vermediğinden yargılama giderleri ve vekalet ücreti yönünden davalı aleyhine hüküm kurulamaz.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK 438/7 . Maddesi hükmü gereğidir.