Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2017/4514 K.2018/11753

Taraflar arasındaki kira bedelinin tespiti davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı, davalının kiracı olduğu taşınmazı 17/06/2013 tarihinde satın aldığını, taşınmazın yıllık 5.000 Euro olan kira bedelinin emsallerine göre düşük olduğunu belirterek dava tarihinden itibaren geçerli olmak üzere yıllık kira bedelinin 24.000 TL olarak tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, aylık kira bedelinin 1.130 TL olarak ödendiğini, ödenen kira bedelinin rayice uygun olduğunu beyanla davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davaya konu taşınmazın yıllık kira bedelinin 21/08/2014 tarihinden itibaren %20 stopaj vergisi dahil 24.000,00 TL olarak tespitine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- 492 Sayılı Harçlar Yasasında kira tesbit davalarında harcın aylık kira parasına göre mi, yoksa yıllık kira parasına göre mi hesap edileceğine dair bir açıklık bulunmamaktadır. 07.07.1965 tarih ve 5/5 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında, en kısa ve en az külfetli bir usul uygulanması, en az masraf yapılması ilkesinden hareket edilerek, aylık kira parası esas alınmak suretiyle görevli mahkemenin tayin edileceği kabul edildiğinden aylık kira parasının tesbitine ilişkin davalarda da aynı ilkelere dayanılarak aylık kira farkı üzerinden harç alınması gerekeceği sonucuna varılmıştır. Bu durumda mahkemece aylık kira farkı üzerinden harç alınması gerekirken fazla harca hükmedilmesi doğru değildir.

Ne var ki bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK 438/ 7 maddesi hükmü gereğidir.