Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2017/7006 K.2019/4490

Taraflar arasındaki menfi tespit/istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, asıl davanın kısmen kabulüne birleşen davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraflarca temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı asıl davada; 15.01.2008 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile davalının kiraya veren davacı şirketin kiracı olduğu taşınmazda, kiraların eksiksiz olarak ödenmesine rağmen teminat olarak verilmiş olan 15.03.2010 ve 15.04.2010 vadeli toplam 30.000TL tutarındaki bononun ... İcra Müdürlüğü'nün ... E. sayılı dosyası ile, 15.05.2010 ve 15.06.2010 vadeli toplam 30.000TL tutarındaki bononun ise İstanbul 8. İcra Müdürlüğü'nün 2010/15372 E. sayılı dosyası ile takibe konulduğunu,

Birleşen davada ise; 15.07.2010 ödeme tarihli 15.000TL bedelli bono için İstanbul 8. İcra Müdürlüğü’nün 2010/20046 E. sayılı dosyasıyla takibe konulduğunu belirterek davacıların davalıya davaya konu senetlerden dolayı borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı; bonoların teminat senedi olmadığını ödenmeyen kira bedelleri karşılığı düzenlendiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece; asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın reddine karar verilmiş, sözkonusu karar taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin tüm davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacıların birleşen davada harca yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece davanın reddine karar verildiğine göre 492 Sayılı Harçlar Kanunu’nun 131. maddesi gereğince 29.20TL ret harcının mahsubu ile kalan193,55TL harcın davacıya iade edilmesi gerekirken bu miktarın davalıdan tahsili ile hazineye gelir kaydedimesine karar verilmesi doğru değil ise de;

Ne var ki, ikinci bentte belirtilen hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 6100 sayılı HMK'nun geçici 3.maddesinin yollamasıyla HUMK'nun 438/7.maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.