Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2018/96 K.2018/1043

Taraflar arasındaki asıl ve birleşen kira bedelinin tespiti davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalılardan ... tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı asıl ve birleşen davada, taraflar arasında 05/03/2008 başlangıç tarihli kira sözleşmesi düzenlendiğini, davalının son ödediği 2.200 TL kira bedelinin emsal taşınmazlara göre düşük kaldığını belirterek 05/03/2014 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere aylık kira bedelinin 2.600 TL olarak tespitine karar verilmesi istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile davaya konu taşınmazın aylık kira bedelinin 05/03/2014 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere aylık net 2.500,00 TL olarak tespitine, davacı taraf davasını vekille takip ettiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan ... göre artırılan bir yıllık kira bedeli üzerinden hesap ve taktir edilen 900,00 TL ücreti vekaletin davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalılardan ...’in sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalılardan ...’in vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarına gelince; davacı kendisini vekille temsil ettirmediği halde Mahkeme kararının hüküm fıkrasında ''Davacı taraf davasını vekille takip ettiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan ... göre artırılan bir yıllık kira bedeli üzerinden hesap ve taktir edilen 900,00 TL. ücreti vekaletin davalıdan alınıp davacıya verilmesine'' yazılması suretiyle davacı lehine vekalet ücreti takdir edilmesi doğru değildir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK 438/7 maddesi hükmü gereğidir.