Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2019/964 K.2019/7635

Taraflar arasındaki kişisel eşyanın iadesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hüküm, davalı vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmekle, daha önceden belirlenen 08/10/2019 tarihinde davacı vekili Av. ... ile davalı asil ... ve vekili Av. ... geldi. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı; 07/08/1994 tarihli çeyiz senedinde yazılı olan ziynetlerin kendisine düğünde takıldığını, eşi olan davalının 2004 yılında tüm ziynetleri bozdurarak araç satın aldığını, müşterek konuttan davalıdan gördüğü şiddet üzerine ayrılmak zorunda kaldığını ileri sürerek; çeyiz senedinde yer alan çeyiz eşyaları ile ziynetlerin aynen iadesini, olmadığı takdirde bedelinin yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş; 09/01/2015 tarihli dilekçesi ile bilirkişi raporunda belirlenen (ve harcı ikmal edilmiş olan tutara) hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı; davacının müşterek konuttan ayrılırken ziynet eşyalarını da yanında götürdüğünü, çeyiz senedinde yazılı eşyalardan yalnızca, sandık, yorgan ve yastığı davacının getirdiğini, diğer tüm eşyaları kendisinin satın aldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen 12/01/2015 tarihli karar, davalı tarafın temyizi üzerine Dairemizin 20/10/2015 gün ve 2015/4686 E. 16224 K. sayılı ilamıyla; çeyiz senedinde yer alan ziynet eşyalarının kendisine teslim edildiğini ve 2004 yılında davalı tarafından elinden alındığını ileri süren davacının iddiasını ispatla yükümlü olduğu gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece; bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davanın kabulüne dair verilen 12/04/2016 tarihli karar, davalı tarafın temyizi üzerine Dairemizin 24/10/2017 tarihli ve 2016/9196 E. 2017/14512 K. sayılı ilamıyla; davalı tarafın sair temyiz itirazları reddedilmiş ve davacı tarafça delil olarak bildirilen kartvizitte yer alan ziynet

eşyaları yönünden iddianın ispatlandığı, işbu ziynet eşyaları yönünden davanın kabulüne, kartvizitte yer almayan davaya konu diğer ziynet eşyaları yönünden ise davanın reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozma ilamına uyan mahkemece; çeyiz eşyalarına yönelik karar kesinleştiğinden yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına, ziynet eşyalarına yönelik davanın ise kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre, davalı tarafın sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- HMK’nın 326 ncı maddesinin ikinci fıkrasına göre; davada iki taraftan her biri kısmen haklı çıkarsa, mahkeme, yargılama giderlerini taraflarının haklılık oranına göre paylaştırır.

Somut olayda; mahkemece, ziynet eşyalarına yönelik istemin kısmen kabul edilmesine rağmen; yukarıda açıklanan kanun hükmüne aykırı olarak, reddedilen kısım üzerinden davalı lehine yargılama giderlerinden olan vekâlet ücretine hükmedilmemesi, ayrıca diğer yargılama giderlerinin de haklılık oranına göre taraflar arasında paylaştırılmamış olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nın 438 inci maddesinin yedinci fıkrası hükmü gereğidir.