Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2020/3901 K.2020/5139

Taraflar arasındaki okutma öğretme giderlerinin tahsili davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili , Emniyet Genel Müdürlüğü Polis Akademisi Başkanlığı Fakülte ve Yüksekokullar öğrenciliğinden 2001-2002 eğitim ve öğretim yılında mezun olarak akademi kadrosuna atanan komiser yardımcısı ...'ün 23.11.2005 tarihli Bakan Onayı ile 15.11.2005 tarihli dilekçesine istinaden neticesini beklemek suretiyle memuriyetten çekilmiş sayıldığını, davalıların imzalamış oldukları 22.09.1997 gün ve 52901 sayılı yüklenme senedi ile yapılan her türlü masrafı 4 katı zammı ve kanuni faizi ile birlikte ödemeyi kabul ve taahhüt ettiğini, adı geçenin mecburi hizmet süresini tamamlamadığını,

bu nedenle 4652 Sayılı Polis Yüksek Öğretim Kanunu'nun 15. Maddesi gereğince kendisine yapılan masraflar toplamı 10.417,98 TL'nin talep edilmiş olmasına rağmen ödenmediğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.417,98 TL'nin sarf tarihinden itibaren işlemiş yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Dosya içerisinde bulunan bilgi ve belgelere göre; davalı ...'ün 3201 Sayılı Emniyet Teşkilatı Yasasının 27. maddesi uyarınca iaşe, ibate ve öğrenimle ilgili masrafları ile harçlık ve diğer istihkakları Devletçe karşılanmak üzere Emniyet Genel Müdürlüğü adına 1997 yılında Hacettepe İktisadi İdari Bilimler Fakültesi Üniversitesi İşletme bölümünde eğitime başladığı, bu eğitimini 2002 yılında bitirdikten sonra 30.07.2002 tarihinde Emniyet Genel Müdürlüğünde göreve başladığı, mecburi hizmetini tamamlamadan 15.11.2015 günlü dilekçeyle istifa ettiği anlaşılmıştır.

Mahkemece,davalının polis akademisi öğrencisi olmadığı, polis akademisinde sadece mesleki eğitim formasyonu kursuna katıldığını, Emniyet Genel Müdürlüğü adına Hacettepe İktisadi İdari Bilimler Fakültesi Üniversitesinde okuduğunu, burayı başarıyla tamamlayarak mezun olduğunu,tazminat hesabına ait cetvellerde davalı adına çıkarılan masrafların bu üniversitede okuduğu döneme ait olduğunu, 3087 sayılı Kanunu’nun 18. maddesinde ve 4652 Sayılı Kanunu’nun 15. maddesinde FYO olarak okutulan öğrencilerin durumunun düzenlenmediğini,

Yönetmelik'in 8. Maddesinde FYO olarak okutulan öğrencileri de kapsayan hüküm bulunmakta ise de yönetmeliğin davalının taahhütnameyi imzalama, mezun olma ve komiser yardımcısı olarak göreve başlama tarihlerinden daha sonra yürürlüğe girdiğini, yönetmeliğin Bakanlıkların ve kamu tüzel kişilerinin kendi görev alanlarını ilgilendiren kanunların ve tüzüklerin uygulanması için çıkardıkları hukuk kuralları olduğunu,

yönetmelik ile kanunun uygulanmasında yol gösterme dışına çıkılarak kanun yerine geçecek şekilde düzenleme yapıldığı ve davalılardan öğrenim giderinin tahsilinin istenemeyeceği sonucuna varıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davalının öğrenciliğe kabul tarihi itibariyle 3201 Sayılı Emniyet Teşkilatı Yasası’nın 27. maddesi ‘‘Emniyet Genel Müdürlüğü,ihtiyaç duyulan alanlarda eleman yetiştirilmek üzere;Yurt içindeki yüksek öğretim kurumlarında iaşe,ibate ve öğrenimle ilgili masrafları ile yönetmelikle belirlenecek,harçlık ve diğer istihkakları Devletçe karşılanmak üzere okutabilir.’’ hükmü düzenlenmiş olup Emniyet Genel Müdürlüğü Yüksek Öğretim kurumlarında Öğrenci Okutma Yönetmeliği’nin 26. maddesi öğrenciler mecburi hizmet hususunda ‘‘3087 sayılı Polis Yüksek Öğretim Kanunu’nun 18 . maddesine tabidirler.’’ Davalının eğitimine devam ettiği sırada 25.04.2001

tarihinde 4652 sayılı Polis Yükseköğretim Kanunu yayımlanarak 3087 sayılı Kanun yürürlükten kaldırılmış ve Eminiyet Genel Müdürlüğü Yüksek Öğretim Kurumlarında Öğrenci Okutma Yönetmeliği 02.05.2002 tarihinde değiştirilerek yürürlüğe girmiştir. Bu yönetmeliğin 23. maddesinde mecburi hizmet yükümlülüğünde öğrencilerin mecburi hizmet hususunda 4652 sayılı Yasa’nın 15. maddesi hükümlerine tabi olduğu düzenlenmiştir.

4652 Sayılı Yasa’nın 15. ve 30. maddesine dayanılarak 30.09.2003 tarih ve 25245 sayılı Emniyet Genel Müdürlüğü adına Polis Akademisi ve Diğer Fakülte Yüksek Okullarda Okuyan Öğrencilerden Alınacak Tazminata Dair Yönetmelik çıkartılarak alınacak tazminatlarla ilgili usul ve esaslar düzenlenmiştir.

Davalı 22.09.1997 tarihli Taahhüüt Senedinin 3. Maddesinde; Devlete Karşı Mecburi Taahhüdümün halen yürürlükte bulunan ve yürürlüğe konulacak olan kanun,tüzük ve yönetmelik hükümlerinin yükledikleri ve yükleyecekleri mükellefiyetlere uygun olarak olarak yerine getireceğini kabul etmiştir. Bu durumda;davaya dayanak oluşturan 3201 Sayılı Emniyet Teşkilatı Yasasının 27. maddesinde bu yasa kapsamında eğitim ve öğretim gören öğrencilerin mecburi hizmetlerinin Polis Yüksek Öğretim Yasası hükümleri uyarınca değerlendirileceği belirtilmiştir.

Mahkemece, davalının mecburi hizmet süresini, kalan mecburi hizmete karşılık gelen borcunu ve uygulanacak cezai şart miktarını 4652 Sayılı Polis Yüksek Öğretim Yasasının 15. maddesi ‘‘Polis Amirleri Eğitimi Merkezi, enstitü ve polis meslek yüksek okullarında, ilk derece amirlik eğitimi alanlar ile lisansüstü veya ön lisans eğitimi yapanlar (yabancı uyruklular hariç) altı yıl süreyle mecburi hizmetle yükümlüdürler.

(Değişik fıkra: 27/03/2015-6638 S.K./37.md.) Bunlardan mezun olup olmadığına bakılmaksızın mecburi hizmetle yükümlü olduğu süre içinde, istifa edenler veya ilişiğinin kesilmesini gerektiren bir suç işleyenler ya da sağlık sebebi hariç, başka herhangi bir sebeple ayrılanlar,

yükümlülük sürelerinin eksik kısmı ile orantılı olarak kendilerine yapılmış olan öğretim masraflarını yasal faiziyle birlikte tazminat olarak ödemek zorundadırlar.’’ hükmü çerçevesinde değerlendirerek ve dava açılmadan önce yürürlüğe giren ve tamamlanmamış hukuki durumlar nedeniyle değişen ve lehe olan sonraki kanun hükümleri gözetilerek karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirir.