Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2023/1725 K.2023/3807

Taraflar arasındaki derneğin kendiliğinden sona erdiğinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir. Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulüne, mahkeme kararının kaldırılmasına, davanın kabulüne karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendine göre, Kat Mülkiyeti Kanunu'ndan doğan ve taşınmazın aynına ilişkin verilen kararlar ile kira ilişkisinden doğan ve miktar veya değeri itibarıyla temyiz edilebilen alacak davaları ile kira ilişkisinden doğan diğer davalardan üç aylık kira tutarı temyiz sınırının üzerinde olanlar dışında, Sulh Hukuk Mahkemesinin görevine giren davalarda verilen kararlara karşı temyiz yoluna gidilmesi mümkün değildir.

Sulh Hukuk Mahkemesinin görevine giren davalar Kanunun 4 üncü maddesinde sayılmaktadır. Bununla birlikte Kanun'un 4 üncü maddesinde sayılmadığı halde, özel kanunlarla da Sulh Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu belirtilen davalarla ilgili verilecek kararlara karşı da temyiz yoluna başvurulması mümkün değildir. Bölge Adliye Mahkemesi kararında temyiz yolunun açık olarak gösterilmesi bu sonucu değiştirmez.

6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemelerinin yargı çevresi içinde bulunan İlk Derece Mahkemelerinin kararlarına karşı temyiz yoluna başvurulamayacaktır. Yine 362 nci maddenin birinci fıkrasının (g) bendinde, 353 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında verilen kararlar hakkında temyiz yoluna başvurulamayacağı düzenlenmiştir.