Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2024/1954 K.2024/2286

Taraflar arasındaki menfi tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 04.05.2023 tarihli ve 2023/1459 Esas, 2023/1285 Karar sayılı ilamı ile, davalının mahkeme dışı ikrar niteliğindeki beyanı ile dava konusu senedin kira ilişkisi nedeniyle verilen teminat senedi olduğu ve bu haliyle senedin kayıtsız şartsız belirli bir bedeli ödeme vaadini içermediği, buna göre davalının davaya konu senetle teminat altına alınan herhangi bir alacağın olup olmadığının araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuş, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bozma kararına karşı direnilmiştir.

Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; 6100 sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu’nun 373 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince Dairemizce yapılan incelemede; menfi tespit talebine konu icra takibinde, takip konusu alacağın 121.803,00 TL olduğu anlaşılmakla, söz konusu miktarın Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihi itibarıyla temyiz kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kaldığı değerlendirilmiştir. Buna göre, direnme kararı konusunda değerlendirme yapılmak üzere dosyanın Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmesi gerekmiştir.