Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2024/252 K.2024/1051

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, karar taraflarca istinaf edilmeksizin kesinleşmiştir. Davalı vekilinin talebi üzerine İlk Derece Mahkemesince İİK 28 inci maddesi uyarınca işlem yapılmış, davacılar vekili ise bu işleme itiraz mahiyetinde Bölge Adliye Mahkemesine istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Davacılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davacılar vekilince temyiz edilmiş, 14.09.2023 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu kararın, 6100 sayılı Kanun’un 362/1-a, 366/1 ve 346/1 gerekçesiyle davalının temyiz başvurusunun reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 14.09.2023 tarihli ek kararına ilişkindir. Bölge Adliye Mahkemelerinin, geçici hukuki korumalar hakkında verilen kararlar 6100 sayılı Kanun’un 362 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (f) bendinin altı numaralı alt bendi uyarınca kesin olup temyiz edilemez.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar, yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.