Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2025/2149 K.2025/6151

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanunun 366. maddesi atfıyla aynı Kanunun 352/1-(b) hükmü uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Temyizdeki parasal sınırların uygulanmasına ilişkin 6100 sayılı Kanunun Ek-1. maddesine 14.11.2024 tarihinde yürürlüğe giren, 7531 sayılı Kanunun 22. maddesi ile “İstinaf ve temyiz kanun yoluna başvuruda esas alınan parasal sınırda yeniden değerleme nedeniyle meydana gelen artış, Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma veya Yargıtayın bozma kararları üzerine yeniden verilen kararlar hakkında uygulanmaz, ilk karar tarihinde geçerli olan parasal sınırlar esas alınır." şeklinde üçüncü fıkra eklenmiştir.

Dosya içeriğine göre; İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen kararda, reddedilen ve taraflarca temyize konu edilen miktar ( davacı için 6.068,32 TL ve itiraz edilen 450,00 TL maddi tazminat, 20.000,00 TL manevi tazminat, davalı için 10.000,00 TL manevi tazminat) yukarıda açıklanan kanun hükmü uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesinin bozulan ilk karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kaldığı anlaşıldığından, taraf vekillerinin temyiz dilekçelerinin miktardan reddine karar vermek gerekir.