KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2008/23352 E., 2011/1492 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Şubat 2011
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Görevi yaptırmamak için direnme, yaralama
- Hüküm
- Hükümlülük, beraat ... müdafiileri
Karar Metni
263 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
1- Sanık ... ve ... hakkında kasten yaralama eyleminden verilen hükmün incelenmesinde;
Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,
2- Sanıklar ... ve ... hakkında görevi yaptırmamak için direnme eylemine ilişkin hükme yönelik temyizine gelince;
a) Mağdur raporu ve sanıklardan Mehmet’in elinden ele geçen kazma dikkate alınarak eylem nedeniyle TCY.nın 265/4. maddesinin uygulanma hususunun tartışılmaması,
b) 5237 sayılı TCK.nın 31/3. maddesinin 08.07.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5377 sayılı Yasayla değiştirilmeden önceki halinde indirim oranının 1/2 olduğu, bu indirimin anıklar lehine bulunduğu gözetilmeden, 1/3 oranında indirim yapılarak sanıklara fazla ceza tayini,
c) 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren ve TCY.nın 7/2. madde ve fıkrası uyarınca sanık yararına olan 5728 sayılı Yasanın 562.maddesinin 1.fıkrası ile CYY.nın 231/5. madde ve fıkrasında öngörülen, hükmolunan cezanın geri bırakılması sınırının iki yıla çıkarılması ve söz konusu 562.maddesinin 2.fıkrası ile de CYY.nın 231/14. madde ve fıkrasındaki, suçun soruşturulması ve kovuşturulmasının şikayete bağlı olması koşulunun kaldırılması karşısında,sanık ... hakkında mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının tartışılması zorunluluğu,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2008/23352, K. 2011/1492, 14 Şubat 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama