KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2008/9681 E., 2010/4923 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Mart 2010
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suç(lar)
- Yaralama, tehdit, hakaret
- Hüküm(ler)
- Hükümlülük, beraat
- Tebliğnamedeki istek
- Onama, bozma
Karar Metni
255 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre C.Savcılarının temyiz taleplerinin yaralama suçu yönünden suçun vasfına yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede ;
1- Yargılama ve olayın kanıtlanmasına ilişkin gerekçe: Sanığa yükletilen yaralama eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Yasaya uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı; böylece olaylara ilişkin sorunlarda gerekçenin yeterli bulunduğu,
Hukuksal tanı: Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Yasada öngörülen suç tipine uyduğu,
Yaptırım: Cezanın yasal bağlamda uygulandığı,
Anlaşıldığından Üst C.Savcısı ve O yer C.Savcısının ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,
2- Sanığın, tehdit ve hakaret eylemlerine ilişkin hükümlere yönelik temyize gelince;
Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Sanığın, katılana sinkaflı sözler ile söverek tehdit ettiğinin kabul edilmesi karşısında, yüklenen suçların oluştuğu gözetilmeden, tehdit ve hakaret eylemlerinin yaralama kastını ortaya çıkartıcı nitelikte olduğu biçimindeki yerinde olmayan gerekçeyle beraat kararı verilmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2008/9681, K. 2010/4923, 22 Mart 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama