KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2009/14132 E., 2011/16457 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 27 Eylül 2011
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, Kasten yaralama
- Hüküm
- Beraat
Karar Metni
258 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1- Yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyizde;
a) Yaralama suçunun kovuşturulmasının yakınmaya bağlı olması nedeniyle 5560 S.Y. ile değişik 5271 sayılı C.M.Y.nın 253.maddesi uyarınca uzlaşmaya tabi olması karşısında, anılan Yasa'nın 253, 254. maddeleri gereğince uzlaştırma işlemleri yapılarak sonucuna göre sanığın hukuksal durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
b) Katılanın aşamalardaki, tartışma sırasında sanığın, çenesine yumrukla vurduğu yolundaki anlatımları ile bu anlatımlarla uyumlu yakınana ait 13.03.2006 tarihli yaralama bulguları içeren adli rapor karşısında, yaralama suçlunun sübuta erdiği gözetilmeden, "delil elde edilemediğinden " söz edilerek yetersiz gerekçeyle beraat karar verilmesi,
2- Tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;
Tehdit suçunda tasarlama öğesinin aranmadığı ve ani kasıtla da işlenebileceği gözetilmeden ve sanığın tartışma sırasında katılanı "ikimiz burada fazla seni yiyeceğim " biçimindeki sözlerle tehdit ettiğinden söz edilerek tehdit suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılması karşısında; anılan eylemle ilgili kanıtların değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi yerine sanığın kavga sırasında ellerini sıkarak vuracakmış gibi yapmasının tehdit niteliğinde olduğu tartışma sırasında ki bu eyleminin kızgınlıkla yapıldığından tehdit kastı taşımadığı biçimindeki yetersiz gerekçeyle sanığın beratine karar verilmesine
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2009/14132, K. 2011/16457, 27 Eylül 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama